مدل يابي پيش بيني اهمال كاري براساس خودكارآمدي و تاب آوري با نقش ميانجي گري كمال گرايي در دانشجويان دانشگاه پيام نور پاكدشت

Procrastination prediction modeling based on self-efficacy an‎d resilience with the mediating role of perfectionism in students of Payam Noor University, Pakdasht

كارشناسي ارشد

روانشناسي گرايش روانشناسي عمومي

دانشگاه پيام نور مركز پاكدشت

1399

1403/04/06

عالي

76ص

كرمي، زهرا

-‎-

55-67

procrastination, self-efficacy, resilience, perfectionism

دانشگاه پيام نور مركز پاكدشت

يكي از مشكلات جدي زندگي روزمره كه به‌عنوان ويژگي‌ روان‌شناختي شناخته مي‌شود، اهمال‌كاري است كه يكي از رايج‌ترين و شايع‌ترين اشكال آن، اهمال‌كاري تحصيلي در محيط‌هاي آموزشي ميان دانش آموزان و دانشجويان مي‌باشد. ازآنجايي‌كه شناسايي و تعيين وقوع اهمال‌كاري، امر دشواري است و به دليل مشكلات و ناراحتي‌هاي ذهني كه به دنبال خواهد داشت، بررسي و در نظر گرفتن رفتارهاي اهمال كارانه حائز اهميت هستند. اهمال‌كاري تحصيلي با متغيرهاي بسياري ارتباط دارد؛ ازاين‌رو، در پژوهش حاضر به تعيين روابط ساختاري اهمال‌كاري بر اساس خودكارآمدي و تاب‌آوري با نقش ميانجي كمال‌گرايي در دانشجويان پرداخته مي‌شود. روش پژوهش حاضر از نوع همبستگي مبتني بر مدل يابي معادلات ساختاري است كه به نقش ميانجي متغير كمال‌گرايي در رابطه بين خودكارآمدي و تاب‌آوري با اهمال‌كاري مي‌پردازد. جامعه آماري پژوهش حاضر دانشجويان شاغل به تحصيل در دانشگاه پيام نور پاكدشت در بهار سال 1402 بودند. با توجه به تعداد متغيرهاي پژوهش و به جهت رسيدن به برازش مطلوب، تعداد 250 شركت‌كننده برآورد گرديد، ولي براي اطمينان از كفايت نمونه و احتمال ريزش و همچنين داده‌هاي پرت حجم نمونه پژوهش حاضر 350 نفر در نظر گرفته شد و نمونه پژوهش به شيوه تصادفي ساده انتخاب گرديد. به‌منظور سنجش متغيرهاي مدنظر از مقياس تاب‌آوري كونور و ديويدسون (2003)، مقياس كمال‌گرايي هيل و همكاران (2004، به نقل از جمشيدي و همكاران 1388)، پرسشنامه اهمال‌كاري تحصيلي سواري (1390) و مقياس خودكارآمدي عمومي شرر و مادوكس (1982) استفاده شد. براي آزمون فرضيه‌هاي پژوهش و تحليل آماري داده‌هاي به‌دست‌آمده از اجراي پرسشنامه‌هاي پژوهش از مدل معادلات ساختاري از نرم‌افزار AMOS و براي بررسي مفروضه‌ها، آمار توصيفي و ضريب همبستگي از نرم‌افزار SPSS-26 استفاده گرديد. نتايج نشان دادند خودكارآمدي با اهمال‌كاري و كمال‌گرايي رابطه منفي و معناداري داشت. تاب‌آوري و كمال‌گرايي، ارتباط منفي و معناداري داشتند. كمال‌گرايي و اهمال‌كاري، رابطه مثبت و معناداري داشتند. خود كارآمدي با اهمال‌كاري به واسطه كمال‌گرايي، همچنين تاب‌آوري با اهمال‌كاري به واسطه كمال‌گرايي، ارتباط غيرمستقيم معنادار و منفي داشت. اما بين تاب‌آوري با اهمال‌كاري، رابطه معناداري يافت نشد. برمبناي نتايج حاصل از اين پژوهش پيشنهاد مي‌شود مشكل اهمال‌كاري را جدي گرفته و به‌منظور تلاش براي رفع و كاهش اين معضل، اقداماتي نه‌تنها در دانشگاه‌ها بلكه در مدارس نيز به اجرا گذاشته شود. بنابراين، اعمال برنامه‌هاي آموزشي مبتني بر تقويت و ارتقا مؤلفه‌هاي شناختي همچون تاب‌آوري و خودكارآمدي اثرگذار مي‌باشند.

1405/02/06

عبدالهي، مريم

79615