1208 پ

كارشناسي ارشد

مطالعات فرهنگي (.M.A)

دانشگاه پيام نور مركز دامغان

1404

دكتر شهرام باسيتي

هدف از پژوهش حاضر مدلسازي معادلات ساختاري رابطه احساس امنيت اجتماعي بر رضايت از زندگي با نقش ميانجي سلامت اجتماعي بود. روش پژوهش حاضر با توجه به هدف كاربردي، از نظر ماهيت توصيفي- همبستگي، از لحاظ زمان مقطعي و از نوع تحقيقات كمي بود. جامعه آماري پژوهش كليه مردان 18 تا 30 سال شهر دامغان بودند كه با استفاده از روش نمونه‌گيري در دسترس تعداد 374 نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار تحقيق سه پرسشنامه استاندارد احساس امنيت اجتماعي مختاري و همكاران (1391)، پرسشنامه سلامت اجتماعي كييز (1998) و پرسشنامه رضايت از زندگي دينر و همكاران (1985) بود. جهت بررسي روايي صوري و محتوايي ابزار پژوهش از نظرات 5 نفر از متخصصان و خبرگان بهره گرفته شد و پايايي ابزار پژوهش با آزمون آلفاي كرونباخ مورد تاييد قرار گرفت. براي بررسي فرضيات تحقيق از مدل‌سازي معادلات ساختاري با رويكرد حداقل مربعات جزئي استفاده گرديد. براي تجزيه و تحليل داده‌ها از نرم‌افزارهاي SPSS24 و Smart-PLS 3 استفاده شد. نتايج تحقيق نشان داد كه احساس امنيت اجتماعي با رضايت از زندگي و سلامت اجتماعي و مردان 18 تا 32 سال شهر دامغان رابطه مثبت و معناداري دارد. همچنين نتايج حاكي از آن است كه سلامت اجتماعي با رضايت از زندگي مردان 18 تا 32 سال شهر دامغان رابطه مثبت و معناداري دارد. و نقش ميانجي سلامت اجتماعي در ارتباط بين احساس امنيت اجتماعي و رضايت از زندگي تاييد گرديد.

79340