2185

The development of Persian language Tourism Based on the interactional socialinguistics Approach: Presenting a Model

دكتري تخصصي

زبان شناسي

مركز تحصيلات تكميلي دانشگاه پيام نور

1402

1402/08/20

دكتر آرزو نجفيان، دكتر بهمن زندي

دكتر سيف‌اله مولايي

interactional socialinguistics, educational tourism, Persian language tourism, cultural tourism, tourism development

گردشگري زبان يكي از حوزه‌هاي رو به رشد و جذابي است كه مي‌تواند هم بر ساير حوزه‌هاي گردشگري تاثير گذاشته و هم به ميزان زياد متاثر از آنها باشد. لذا هدف پژوهش حاضر، ارائه يك مدل براي توسعه گردشگري زبان فارسي با شناسايي فرصت‌ها، چالش‌ها و عوامل موثر بر گردشگري زبان براساس رويكرد زبانشناسي‌اجتماعي تعاملي بود. روش پژوهش حاضر كيفي و از نوع پژوهش‌هاي اكتشافي است و از لحاظ هدف جزء پژوهش‌هاي كاربردي به شمار مي‌آيد. مشاركت‌كنندگان در اين پژوهش شامل خبرگان و افراد مجرب در حوزه گردشگري زبان، اساتيد رشته گردشگري و زبان‌شناسي، راهنمايان تورهاي گردشگري و آموزش زبان فارسي بودند و از روش نمونه‌گيري هدفمند در پژوهش استفاده شد. براي گردآوري اطلاعات مصاحبه‌هاي عميق و نيمه‌ساختاريافته‌اي با شركت‌كنندگان انجام گرفت و با 27 مصاحبه اشباع نظري حاصل شد. براي تجزيه و تحليل داده‌ها از روش تحليل محتوا با استفاده از نرم‌افزار مكس‌كيوداي ،استفاده شد. نتايج پژوهش در بخش عوامل موثر بر توسعه گردشگري زبان فارسي نشان مي‌دهد كه عوامل موثر بر توسعه آن از شش مقوله اصلي، تشكيل شده است كه شامل عوامل محيطي كلان، محيطي خرد، ارتباطي، آموزشي، انساني و مديريتي مي‌شود. نتايج پژوهش در بخش چالش‌هاي توسعه گردشگري زبان فارسي نشان مي‌دهد كه چالش‌هاي آن از هفت مقوله اصلي تشكيل شده است كه شامل چالش‌هاي زباني، آموزشي، محدوديتي، امنيتي-سياسي، اقتصادي، حقوقي- قانوني و مديريتي مي‌شود. نتايج پژوهش در بخش فرصت‌هاي توسعه گردشگري زبان فارسي نشان مي‌دهد كه فرصت‌هاي توسعه آن از شش مقوله اصلي تشكيل شده است كه شامل فرصت‌هاي محلي-منطقه‌اي، ملي-اجتماعي، توسعه بين‌المللي، محيطي، اقتصادي و رشد و توسعه مي‌شود. در نهايت با توجه به نتايج و عوامل موثر بر توسعه گردشگري زبان فارسي نياز است براي استفاده از فرصت‌ها و مديريت چالش‌هاي اين حوزه برنامه‌هاي مناسبي تدوين كرد. تحليل يافته‌هاي پژوهش براساس مباني نظري نشان داد كه رويكرد زبانشناسي‌اجتماعي تعاملي از جهاتي براي كاربرد در گردشگري زبان اهميت دارد. زيرا زبانشناسي‌اجتماعي ‌تعاملي در آموزش زبان قائل به نوعي ارتباطات بينا¬فرهنگي براي فهم زبان مخاطب و به طور كلي متمركز بر تعاملات چهره به چهره است و در اين رويكرد فرض بر اين است كه زبان علاوه بر اينكه در كنش متقابل اجتماعي استفاده مي‌شود، تشكيل دهنده روابط اجتماعي نيز هست، يعني گويندگان و شنوندگان از زبان براي حفظ، توسعه، تنوع‌بخشي، بهينه كردن و تعريف كردن روابط اجتماعي استفاده مي‌كنند.

1404/07/23

ابراهيمي

78973