اثربخشي برنامه فرزند بروري مبتني بر فراتشخيص بر تنظيم‌شناختي هيجان،تاب‌آوري و سازگاري والدين داراي كودكان بيش‌فعاليونقص توجه

پژوهش حاضر باهدف بررسي اثربخشي برنامه فرزندپروري مبتني بر رويكرد فراتشخيص بر تنظيم‌شناختي هيجان، تاب‌آوري و سازگاري والدين داراي كودكان مبتلا به اختلال نقص توجه و بيش‌فعالي انجام شد. اين پژوهش از نوع نيمه‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه كنترل بود. جامعه آماري شامل كليه والدين كودكان داراي اختلال نقص توجه و بيش‌فعالي در شهر تهران در سال 1403 بود. از ميان آنان، 30 نفر به روش نمونه‌گيري در دسترس انتخاب و به طور تصادفي در دو گروه آزمايش و كنترل (هر گروه 15 نفر) گمارده شدند. گروه آزمايش طي 8 جلسه 90 دقيقه‌اي تحت مداخله برنامه فرزندپروري مبتني بر رويكرد فراتشخيص قرار گرفتند، در حالي كه گروه كنترل مداخله‌اي دريافت نكرد. ابزارهاي گردآوري داده شامل پرسش‌نامهتنظيم‌شناختي هيجان گارنفسكي و كرايج(2006)، مقياس تاب‌آوريخانوده سيكسبي(2005) و سازگاري اجتماعي بل(1991)بود. داده‌ها با استفاده از آزمون تحليل كوواريانس چندمتغيره (MANCOVA) در نرم‌افزار SPSS نسخه 28 تحليل شدند.نتايج تحليل آماري نشان داد كه مداخله فرزندپروري مبتني بر فراتشخيصبه طور معناداري موجب افزايشتنظيم‌شناختي هيجان، تاب‌آوري و سازگاري والدين در گروه آزمايش نسبت به گروه كنترل شده است (05/0‎>p). اينيافته‌ها مؤيد اثربخشي اين برنامه آموزشي در ارتقاء شاخص‌هاي روان‌شناختي والدين كودكان داراي اختلال اختلال نقص توجه و بيش‌فعالي است.بر اين اساس، پيشنهاد مي‌شود از برنامه‌هاي مبتني بر رويكرد فراتشخيص به‌عنوان روشي نوين و مؤثر در مداخلات باليني و آموزشي براي والدين كودكان با نيازهاي ويژه روان‌شناختي استفاده شود.

1404

78868