چكيده
چكيده
پژوهش حاضر با هدف محاسبه سالهايي از دست رفته عمر ناشي از سرطان در شهرستان شهركرد در سال 1402 انجام شده است. سرطان بهعنوان يكي از عوامل اصلي مرگومير در ايران، تأثير قابل توجهي بر كاهش اميد به زندگي دارد و سنجش بار آن از طريق شاخص سالهاي از دست رفته عمر ميتواند مبنايي براي سياستگذاريهاي سلامت باشد. اين مطالعه از نوع توصيفي-تحليلي و با رويكرد كمي بوده و دادهها از طريق روشهاي كتابخانهاي و ميداني گردآوري شدهاند. جامعه آماري شامل 1680 بيمار مبتلا به سرطانهاي خون، پروستات و گوارش بوده كه با استفاده از فرمول كوكران، حجم نمونهاي برابر با 312 نفر انتخاب شد. نمونهگيري به روش خوشهاي و با مراجعه به مراكز درماني انجام گرفت. تحليل دادهها با استفاده از نرمافزارهاي SPSS و Excel و آزمونهاي آماري مناسب صورت گرفت. يافتهها نشان داد بيشترين ميزان سالهاي از دست رفته عمر مربوط به گروه سني 50 تا 70 سال بوده و تفاوتهاي معناداري بر اساس جنسيت، نوع سرطان و روش تشخيص مشاهده شد. نتايج بيانگر آن است كه سرطان نقش مهمي در كاهش عمر مفيد دارد و ضرورت ارتقاء خدمات تشخيصي، غربالگري و برنامهريزي سلامت مبتني بر شواهد را برجسته ميسازد.
كلمات كليدي: سرطان، سالهاي از دست رفته عمر، اميد به زندگي، شهركرد
