ارائه مدل علي روابط تعامل معلم و دانش‌آموزان بر پيشرفت تحصيلي با نقش ميانجيگري تاب‌آوري و سازگاري تحصيلي دانش‌آموزان (موردمطالعه دانش‌آموزان متوسطه دوم شهر شيراز)

Presenting a causal model of teacher-student interactions on academic progress with the mediating role of studentsʹ academic resilience an‎d adaptability (the case study of secondary school students in Shiraz)

كارشناسي ارشد ‌

برنامه ريزي درسي

پيام نور مركز خرامه

98

1401/11/10

CD

62 صص

فرزانه محمد جاني

سعيد طالبي

55-61 صص

teacher-student interaction relationships , , academic progress , resilience , academic adaptation.

دانشگاه پيام نور مركز خرامه

هدف پژوهش حاضر، ارائه مدل علي روابط تعامل معلم و دانش‌آموزان بر پيشرفت تحصيلي با نقش ميانجيگري تاب‌آوري و سازگاري تحصيلي دانش‌آموزان (موردمطالعه دانش‌آموزان متوسطه دوم شهر شيراز) بود. روش تحقيق توصيفي از نوع همبستگي و جامعه آماري، شامل كليه دانش‌آموزان متوسطه دوم شهر شيراز بود كه از اين تعداد، 373 نفر از آنها بر اساس جدول كرجسي و مورگان و با استفاده از روش نمونه‌گيري طبقه‌اي نسبي انتخاب شدند. ابزارهاي مورداستفاده در اين پژوهش شامل پرسشنامه‌هاي تعامل معلم و دانش‌آموزان موراي و زوويچ (2010)، سازگاري تحصيلي بيكر و سرياك (1989)، تاب‌آوري تحصيلي ساموئلز (2004) بود. ضمن اينكه نمره پايان سال تحصيلي 1400-1399 دانش‌آموزان به‌عنوان ملاك پيشرفت تحصيلي در نظر گرفته شد. داده‌هاي جمع‌آوري‌شده به روش تحليل مسير مورد تجزيه‌وتحليل قرار گرفتند. نتايج نشان داد كه از بين متغيرهاي پژوهش، بيشترين اثر مستقيم مربوط به تاب‌آوري تحصيلي بر پيشرفت تحصيلي (25/0) و كمترين اثر مستقيم مربوط به تعامل معلم و دانش‌آموزان بر سازگاري تحصيلي (15/0) است. همچنين از بين متغيرها بيشترين اثر غيرمستقيم مربوط به تعامل معلم و دانش‌آموزان بر پيشرفت تحصيلي (09/0) و كمترين اثر غيرمستقيم مربوط به تاب‌آوري تحصيلي بر پيشرفت تحصيلي (03/0) است و درنهايت بيشترين اثر كل مربوط به تاب‌آوري تحصيلي بر پيشرفت تحصيلي (28/0) و كمترين اثر كل مربوط به تعامل معلم و دانش‌آموزان بر پيشرفت تحصيلي (09/0) است.

1404/07/07

محسن قاسم زاده

78730