بررسي نمود سمبوليسم اجتماعي در شعر نادر نادرپور (تا سال 1357)

A Study of Social Symbolism in Nader Naderpourʹs Poetry (Until 1978)

كارشناسي ارشد

زبان و ادبيات فارسي

پيام نور مشهد

1400

1400/6/10

132ص.

ناصري مشهدي ، نصرت

عرفاني بيضائي ، محمد جواد

131-132

جريان سمبوليسم اجتماعي داراي دو ويژگي «نمادگرايي» و «جامعه¬گرايي» ست و يكي از مهم¬ترين و شاخص¬ترين مكاتب ادبي جهان محسوب مي¬شود كه براي طرح مسائل مختلف سياسي يا اجتماعي به كار گرفته شده است. پيدايش اين نوع ادبي را به فرانسه نسبت داده¬اند. در ايران نيز با روي كار آمدن پهلوي دوم و آزادي بيشتر رسانه ها و نشريات، فرصت و فضاي باز سياسي ايجاد شده، سبب شد استفاده از نمادهاي سياسي-اجتماعي بيشتر مورد توجه قرار گيرد و شاعران تحت تاثير ادبيات فرانسه، به اين شيوۀ بياني روي آورند. رواج اين جريان ادبي در دهه ي سي و چهل به اوج خود مي¬رسد. در اين دوره نادر نادرپور (1308- 1378) كه از شاعران مطرح دهه¬هاي 20 تا 50 و داراي مدرك ليسانس از دانشگاه سوربن پاريس در رشتۀ زبان و ادبيات فارسي است، نيز تا حدودي تحت تاثير اين جريان قرار گرفته است. او را بيشتر به عنوان شاعري رمانتيك، با اشعاري كه حال و هواي تغزلي و مضامين عاشقانه دارد مي¬شناسيم به همين دليل، رويكرد او به سمبوليسم اجتماعي كمتر مورد توجه قرار گرفته است اما در اين پژوهش، با بررسي اشعار نادرپور از آغاز تا سال 1357، موضوعات اجتماعي و سياسي مطرح شده در شعر او را مورد تأمل قرار داده ايم. نتايج اين بررسي به طور خلاصه آن است كه در بازه زماني بررسي شده در اين پژوهش، كمتر از 6 درصد اشعار نادرپور، داراي مضامين اجتماعي و سياسي با زبان سمبوليك است. او به طور عمده از واژگاني كه دلالت بر «مكان»، «زمان»، «شخصيت¬¬ها» و «عناصر طبيعي» دارند، سود مي¬جويد تا به طور نمادين، به موضوع مورد نظر خود اشاره كند. نمادهاي «اختصاصي» نسبت به نمادهاي عمومي به كار گرفته شده توسط او، درصد كمي را تشكيل مي¬دهد.

1404/6/29

داروغه

78652