HB mah / 554

Investigating the attitude of married women towards the policy of encouraging births and the contexts of its formation (case study: women of Piranshahr city)

كارشناسي ارشد

جمعيت شناسي

دانشگاه پيام نور مركز مهاباد

1404-1404

1404/2/22

خوب

177 ص.

شورش آك

ندارد

چكيده: با توجه به كاهش شديد ميزان باروري كل در ايران نسبت به سه دهه قبل و چرخش به سوي سياستهاي مشوق فرزندآوري، مطالعه حاضر با هدف بررسي نگرش زنان متاهل نسبت به سياست‌هاي تشويقي مواليد و زمينه‌هاي شكل گيري انجام شد. چراكه لازمه اجراي موفقيت آميز سياست‌هاي افزايش مواليد در كشور همراهي اعضاي جامعه و به ويژه زنان به عنوان اصلي ترين تصميم گيرندگان در مورد فرزندآوري با اين سياست‌ها است. مقاله حاضر بر مبناي رويكرد نظريه زمينه اي به عنوان يكي از تكنيك¬هاي جمع آوري و تحليل داده‌هاي كيفي، داده‌هايي را از يك مطالعه ميداني در شهر پيرانشهر و مصاحبه عميق با 30 زن متأهل مشاركت كننده گردآوري نمود. پس از كدگذاري باز محوري و گزينشي 32 مقوله اصلي از داده‌ها استخراج و مقوله هسته "نگرش به مشوق‌ها در ايجاد انگيزه فرزند آوري" در ميان افراد مشخص شد. نتايج تحقيق نشان داد كه بيشتر زنان مورد مصاحبه داراي نگرش منفي نسبت به سياستهاي افزايش مواليد هستند و زمينه‌هاي شكل گيري چنين نگرشهايي را سن پايين، ديررسي ازدواج براي زنان، سطح تحصيلات بالا، عقلانيت اقتصادي، بيكاري، فرسايش اعتماد نهادي، اعتقاد به عدم مديريت صحيح منابع، اعتقاد به كارا نبودن سياستهاي تشويقي، اهميت يافتن تناسب اندام، رفاه طلبي و خود توجهي، احساس ناامني شغلي و نگراني از آينده فرزندان تشكيل مي‌دهند. بر اين اساس بيم و هراس‌هاي اقتصادي آينده هراسي، مسئوليت پذيري اجتماعي و دغدغه‌هاي انباشته تصميم به فرزندآوري را درگير محاسبات مبتني بر عقلاني بودن ابزاري مي‌كند چنين محاسباتي نه تنها انواع راهبردها را در خانواده‌ها فعال، بلكه آنها را دچار نوعي دگرديسي و گذار ارزشي مي‌كند. ديگر اينكه تحليل‌ها نشان داد كه فرزندآوري به مثابه ي امر خصوصي، مشوقهاي ناكافي و بي ارزش، ابهام در سياست گذاري از تصويب تا اجرا، سياستهاي موقتي و مقطعي منجر به بي اعتمادي نهادي و غير نهادي شده است. اين گونه عوامل همسوسازي خواست افراد با سياستها را دشوار و پيچيده نموده است. بر اساس يافته‌ها عدم اجراي سياستهاي مناسب، بي ثباتي سياستي و مالي، بازنگري و تغييرات مكرر سياستهاي خانواده، آنها را پيش بيني ناپذير، غير قابل اعتماد، مبهم و گيج كننده مي‌كند و به طور بالقوه، مي‌تواند تاثيرات منفي بر رفتار‌ها و نگرش زنان نسبت به باروري داشته باشد. نهايتاً اينكه چنين مي‌توان گفت هر چند مشوق‌هاي دولتي عاملي اثرگذار در رفتارها و نگرش‌هاي زنان به فرزند آوري هستند، اما ميزان باروري و تمايل به فرزندآوري تحت تأثير يك عامل نيست و چندين عامل در آن دخيل هستند، بنابراين رفتارهاي باروري نمي تواند به سادگي به عنوان واكنش به شرايط اقتصادي- اجتماعي ديده شوند. به نظر مي‌رسد، كه بسته اي از مزاياي مالياتي، مزاياي نقدي و خدماتي ممكن است، توسط دولت طراحي شود تا نگرش نسبت به سياست‌هاي تشويقي اثرگذار گردد. كلمات كليدي: نگرش، زنان، سياست‌هاي جمعيتي، فرزند آوري، پيرانشهر.

1404/2/30

مينو عظيمي

78370