4649پ

Investigating the mediating role of academic engagement in the relationship between academic self-efficacy and achievement goals with the tendency to cheat in students

كارشناسي ارشد

روانشناسي تربيتي

دانشگاه پيام نور اصفهان

1403

125ص.

سلطاني زاده ، محمد

92-102

academic involvement, academic self-efficacy, achievement goals, tendency to cheat

هدف پژوهش حاضر بررسي نقش واسطه اي درگيري تحصيلي در رابطه بين خودكارآمدي تحصيلي و اهداف پيشرفت با گرايش به تقلب در دانشجويان بود. طرح پژوهش به‌صورت توصيفي از نوع مدلسازي معادلات ساختاري كه جامعۀ آماري شامل تمامي دانشجويان دختر و پسر دانشگاه‌ پيام‌نور مركز اصفهان در نيم سال دوم 1402 بود. نمونه اين تحقيق مشتمل بر 240 نفر از جامعه مذكور كه براي انتخاب آن‌ها از روش نمونه گيري غيرتصادفي دردسترس استفاده شد. ابزار اندازه گيري تحقيق حاضر پرسشنامه خودكارآمدي تحصيلي جينكز و مورگان (1999)، پرسشنامه اهداف پيشرفت اليوت و مك گريگور (2001)، پرسشنامه گرايش به تقلب عليوردي نيا و همكاران (1394) و پرسشنامه درگيري تحصيلي ريو (2013) بود. از آزمون‌هاي آماري همبستگي پيرسون، تحليل رگرسيون و مدل‌سازي معادلات ساختاري به جهت بررسي روابط بين فرضيه‌هاي تحقيق استفاده شد و اطلاعات جمع‌آوري شده به كمك نرم‌افزار SPSS و AMOS در دو سطح توصيفي و استنباطي مورد تجزيه‌وتحليل قرار گرفت. نتايج نشان بين بين خودكارآمدي تحصيلي با گرايش به تقلب در دانشجويان با نقش واسطه‌اي درگيري تحصيلي و همچنين بين اهداف پيشرفت با گرايش به تقلب در دانشجويان با نقش واسطه‌اي درگيري تحصيلي رابطۀ معنادار وجود دارد. نتايج بيانگر اين بود كه خودكارآمدي تحصيلي، اهداف پيشرفت و درگيري تحصيلي هر سه مي‌توانند گرايش به تقلب دانشجويان را پيش‌بيني كنند (سطح معني داري در اين پژوهش 05/0>P تعريف شد). بنابراين مي توان نتيجه گرفت كه با افزايش درگيري تحصيلي دانش آموزان مي توان گرايش به تقلب را در آنان كاهش داد.

1404/02/21

78241