: عدم پايبندي و تداوم طولاني مدت به ورزش به عنوان درمان، به يكي از مسائل مهم باليني در مديريت بيماري هاي مزمن به رسميت شناخته شده است و بيماران مبتلا به بيماري هاي كليوي نيز نگران اين پديده مهم هستند. هدف از انجام پژوهش حاضر، بررسي تاثير بي تحركي بر فاكتورهاي خوني بيماران همودياليزي مراجعه كننده به مراكز دياليز در شهر اصفهان بود.
روششناسي پژوهش: اين مطالعه تجربي و گذشته نگر در پاييز و زمستان سال 1402 در بيمارستان و دارالشفايي حضرت زهراي مرضيه(س) اصفهان انجام شد. در اين مطالعه از 100 نفر زن و مرد از مراجعه كنندگان به مراكز دياليز در شهر اصفهان كه پرونده پزشكي در دسترس داشتند، بطور تصادفي و به صورت در دسترس انتخاب شدند. در اين مطالعه ماركرهاي ثابت شده در وضعيت پرونده بيماران شامل قند خون، كلسترول، تري گليسريد، LDL، HDL، هموگلوبين، هماتوكريت، اوره، آلبومين، هموسيستئين و CRP ثبت شد. سطح فعاليت بدني نيز از طريق پرسشنامه فعاليت بدني شاركي مورد بررسي قرار گرفت. پس از جمع آوري اطلاعات مورد نظر، بررسي نرمال بودن توزيع داده¬ها از طريق آزمون كولموگروف اسميرنف، بررسي متغيير هاي پژوهش از آزمون تي مستقل بين دو گروه با فعاليت جسماني و بدون فعاليت جسماني استفاده شد. كليه آزمون¬هاي آماري در سطح معني¬داري 05/0 > P و توسط نرم¬افزار SPSS نسخه 22 انجام شد.
يافته¬ها: نتايج حاصل از آزمون تي مستقل نشان داد سطح قند خون، كلسترول، تري گليسريد، LDL، HDL، هموگلوبين، هماتوكريت، آلبومين و CRP در بيماران همودياليزي داراي فعاليت جسماني و بدون فعاليت جسماني مراجعه كننده به مراكز دياليز منتخب در شهر اصفهان متفاوت نيست (05/0
P).نتيجهگيري: در مطالعه حاضر نشان داده شد، سابقه فعاليت ورزشي با شاخص هاي ايمني بهتر در زمان دياليز در بيمارستان همراه بود. هرچند اين تفاوت به سطح معنادار نرسيده بود اما بيماران در مقايسه با شرايط بدون فعاليت جسماني شرايط بهتري داشتند.