چكيده
چكيده
در بحث علم معنا¬شناسي، در تحقيقات و پژوهش¬هاي نوين، به مطالعه معناي هر واژه پرداخته مي¬شود. در اين علم با كشف حوزه معنايي كلمات بنا بر روابط لغات در شبكه¬هاي معنايي، معاني واژگان تبيين و بررسي مي¬شود. از مهم¬ترين مباني معناشناسي اين مي¬باشد كه كلمات در قرآن در معناي حقيقي خود به كار رفته¬اند كه اين نظر را به خوبي مي¬توان در نحوه طرح و به كار بردن مفهوم واژگان در قرآن مشاهده نمود. قرآن در واقع، به جاي مجاز در به¬كارگيري واژگان به توسعه معنا قائل شده¬ و به جاي توجه به مصاديق واژگان، روح معنا را محور قرار داده است. در نهايت اين پژوهش با روش توصيفي- تحليلي، به اين نتيجه رسيده كه «تسبيح» در فرهنگ وحي به چهار معناي صلاة، استثناء، نور و تنزيه است كه بيشتر در معناي چهارم اصطلاح شده و به «اقرار به نزاهت و پاكي خداوند» معنا ميشود. براي تسبيح چهار مقامِ تفريق، نفض، ترك و رفض را برشمردهاند كه هركدام با مراتب چهارگانه تخليه فكر، قلب، جوارح و زبان، آمادگي براي تحميد خدا را ايجاد ميكنند و بر اين اساس تحميد، مقام تحليه و آراستگي فكر، قلب، جوارح و زبان بر يكتايي، پرستش و محبت خداوند خواهد بود.
كليدواژگان: قرآن، سبحان، معناشناسي، تنزيه، تسبيح.
