HB mah / 546

Investigating the attitude of working women towards childbearing incentive policies and related factors in Sardasht city in 1403

كارشناسي ارشد

جمعيت شناسي

دانشگاه پيام نور مركز مهاباد

1401-1403

1403/11/13

خوب

131 ص.

مهدي رضائي

ندارد

چكيده: با توجه به كاهش شديد ميزان باروري كل در ايران نسبت به سه دهه قبل و تغيير سياست‌هاي جمعيتي كشور در سال 1391 و پيشنهاد ارائه مشوق‌هاي فرزندآوري، مطالعه حاضر با هدف بررسي نگرش زنان شاغل نسبت به مشوق‌هاي دولتي فرزندآوري در شهرستان سردشت انجام شد. جهت انجام تحقيق كليه زنان شاغل و متأهل بين بازه سني 18 تا 35 سال شهرستان سردشت به تعداد 1245 نفر به عنوان جامعه آماري مورد بررسي قرار گرفتند كه از اين تعداد 294 نفر بر طبق فرمول كوكران به عنوان نمونه تحقيق انتخاب شدند. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه‌هاي ترجيحات باروري ميلر و نگرش به مشوق‌هاي دولتي در خصوص فرزندآوري گردآوري و با استفاده از تحليل واريانس يك طرفه، مقايسه ميانگين‌ها و ديگر آماره‌هاي مرتبط تجزيه و تحليل گرديدند. يافته‌هاي حاصل از آزمون فرضيات نشان دادند زنان شاغل شهرستان سردشت به طور كلي نگرش مثبتي به سياستهاي تشويق مواليد داشتند اما درك آنان از ابعاد اجتماعي، ابعاد اقتصادي و ابعاد بهداشتي سياستهاي تشويق مواليد متفاوت بود به طوري كه تاثير مشوقهاي اقتصادي در زنان با تحصيلات پايين بيشتر از زنان با تحصيلات بالاتر بر نيات باروري است اما برخلاف انتظار مشوق‌هاي بهداشتي با تحصيلات رابطه معناداري نداشت. افزون بر اين تاثير مشوق‌هاي نهادي و بهداشتي بر نيات باروري زنان با درآمد بالا و زنان با درآمد پايين بيشتر از زناني است كه ميزان درآمد آنها متوسط است. همچنين مشوقهاي ساختاري و اقتصادي بر نيات باروري زناني كه شاغل نيمه وقت هستند مؤثر هستند علاوه بر اين يافته‌ها نشان مي‌دهد كه اين مشوقها به ترتيب بيشترين تاثير را بر نيات باروري زنان بدون فرزند و زنان داراي يك داشته اند. ميانگين كل مشو قهاي اقتصادي و اجتماعي نسبت به مشوقهاي نهادي و بهداشتي بيشتر است كه اين نشان دهنده تاثير بيشتر اين مشوقها بر تمايل به داشتن فرزندان بيشتر در بين زنان شاغل شهرستان سردشت مي‌باشد. در كل يافته‌ها بيانگر نگرش مثبت به تأثير مشوق‌هاي دولتي با ميل به فرزندآوري در زناني بود كه داراي تحصيلات پايين، شاغل نيمه وقت و درآمد اندك و زنان بدون فرزند بودند. نهايتاً اينكه چنين مي‌توان گفت هر چند مشوق‌هاي دولتي عاملي اثرگذار در رفتارها و نگرش‌هاي زنان به فرزند آوري هستند، اما ميزان باروري و تمايل به فرزندآوري تحت تأثير يك عامل نيست و چندين عامل در آن دخيل هستند، بنابراين رفتارهاي باروري نمي تواند به سادگي به عنوان واكنش به شرايط اقتصادي- اجتماعي ديده شوند. به نظر مي‌رسد، كه بسته اي از مزاياي مالياتي، مزاياي نقدي و خدماتي ممكن است، توسط دولت طراحي شود تا نگرش نسبت به سياست‌هاي تشويقي اثرگذار گردد. عدم اجراي سياستهاي مناسب، بي ثباتي سياستي و مالي، بازنگري و تغييرات مكرر سياستهاي خانواده، آنها را پيش بيني ناپذير، غير قابل اعتماد، مبهم و گيج كننده مي‌كند و به طور بالقوه، مي‌تواند تاثيرات منفي بر رفتار‌ها و نگرش زنان نسبت به باروري داشته باشد. كلمات كليدي: نگرش، زنان، سياست‌هاي فرزند آوري، شهرستان سردشت.

1404/2/6

مينو عظيمي

77991