بررسي رابطه بين يادگيري خود راهبر با تنيدگي تحصيلي و تمايل به كار تيمي دانش آموزان متوسطه دوم شهر رفسنجان

ارشد

علوم تربيتي - برنامه ريزي درسي

دانشگاه پيام نور مركز رفسنجان

1401

1403/04/12

عالي

80ص.

سعيد ،نسيم

65تا 72

self-directed learning, willingness to work in a team, academic stress

هدف پژوهش حاضر بررسي رابطه بين يادگيري خود راهبر با تنيدگي تحصيلي و تمايل به كار تيمي دانش آموزان متوسطه دوم شهررفسنجان بود. روش پژوهش توصيفي از نوع همبستگي انتخاب شد. جامعه آماري پژوهش حاضر كليه دانش آموزان متوسطه دوم شهررفسنجان مي‌باشند. حجم جامعه دانش آموزان 1324 نفر است. با توجه به جدول مورگان بر اساس نمونه گيري تصادفي ساده تعداد 297 دانش آموز انتخاب شدند. ابزار اندازه گيري در اين پژوهش، پرسشنامه يادگيري خودراهبر فيشر و همكاران (2001) و تمايل به كار تيمي خواجه اناري (1388) و تنيدگي تحصيلي سان و همكاران (2011) بود. ضريب آلفاي كرونباخ پرسشنامه‌ها خودراهبر 85/0، كار تيمي 77/0 و تنيدگي تحصيلي 83/0 به دست آمده است. داده‌هاي به دست آمده با استفاده از آزمون ضريب همبستگي پيرسون و رگرسيون گام به گام با نرم افزار SPSS 20 مورد تحليل قرار گرفتند. نتايج حاكي از آن است كه، بين يادگيري خود راهبر با تنيدگي تحصيلي رابطه منفي و معناداري وجود دارد و بين يادگيري خودراهبر با تمايل به كار تيمي رابطه مثبت و معناداري در سطح 99 درصد وجود دارد. بنابراين مي‌توان گفت يادگيري خودراهبر به عنوان فرآيندي فعال و ساختاري، پردازشي است كه با آن يادگيرنده اهداف فعاليت‌هاي يادگيري، شناخت، انگيزه و رفتار خود را تنظيم مي‌كند و بر كاهش تنيدگي تحصيلي و بهبود تمايل به كار تيمي تأثير دارد.

1403/10/03

77177