13374پ

كارشناسي ارشد

زيست شناسي

دانشگاه پيام نور

1392

14/08/1392

124ص

فروتن، طاهره

ملكي راد، علي اكبر

124-114ص

فروتن، طاهره , عنوان , دانشگاه پيام نور/ تهران شرق

از آنجاكه سلولهاي بنيادي مزانشيمي، سلولهاي مناسبي براي مهندسي بافت و كاربردهاي پزشكي معرفي شده اند و باتوجه به اثرات زيان آور و مفيدي كه تاكنون براي اكسيد روي عنوان شده است، ما در اين تحقيق بر آن شديم كه اثر تمايزي اكسيد روي را بر روند تمايز سلول‌هاي بنيادي مزانشيمي موش miceبه سلول‌هاي استئوبلاست مورد مطالعه قرار دهيم.سلول‌هاي بنيادي مزانشيمي موش miceدر معرض دو مقدار متفاوت 30 و 60 ميكروگرمي از نانوذرات اكسيد روي با سايز ثابت 30 نانومتر قرار گرفتند. گروه كنترل فاقد نانوذرات اكسيد روي بود. در روز 15 انكوباسيون براي هركدام از نمونه ها جهت تعيين ميزان تمايز به استخوان از آزمون آليزارين قرمز و سنجش RT-PCRجهت كنترل بيان ژن هاي استئوكلسين، استئوپوينتين و آلكالين فسفاتاز استفاده شد.در گروه هاي حاوي نانوذرات اكسيد روي با مقدار 30 ميكروگرم، فعاليت آليزارين قرمز و بيان ژن هاي آلكالين فسفاتاز، استئوكلسين و استئوپونتين به طور معني داري بالاتر از گروه 60 ميكروگرمي و كنترل بود. در گروه هاي حاوي نانوذرات اكسيد روي با مقدار 60 ميكروگرم، ميزان فعاليت استئوژنز به مراتب كمتر از گروه هاي 30 ميكروگرمي و كنترل بود.نتايج بررسي در محيط آزمايشگاهي نشان داد كه وجود تفاوت معنادار بين بيان هر سه ژن مذكور در نمونه هاي 30 ميكروگرمي در مقايسه با نمونه هاي 60 ميكروگرمي، بيانگر اين است كه اثر دوز مصرفي نانوذرات اكسيد روي بر روند تمايز سلول هاي بنيادي مزانشيمي به استخوان داراي يك حد آستانه مي باشد. به اين معني كه اگر ميزان دوز مصرفي نانوذرات اكسيد روي از يك حدي بالاتر رود، اثر توكسيك خواهند داشت و دوز كمتر از حد آستانه در قياس با نمونه كنترل كه هيچ نانويي دريافت نمي كند، اثر القايي را نشان نمي دهد.

فصل اول: كليات. فصل دوم: مواد و روش ها. فصل سوم: نتايج. فصل چهارم: بحث و نتيجه گيري. فصل پنجم: منابع

7698