25596پ

كارشناسي ارشد

روانشناسي

دانشگاه پيام نور مركز تهران جنوب

1400-1401

1403/04/14

عالي

113ص

ايراني، زيبا

علي اكبري، مهناز

تهران جنوب

پژوهش حاضر با هدفبررسي اثربخشي برنامه والدگري مثبت بر تنظيم هيجان والدين، تاب¬آوري و رابطه والد¬-كودكوالدين داراي كودك با اختلال يادگيري خاصانجام شد. روش پژوهش نيمه آزمايشي با طرح پيش آزمون و پس آزمون بود. جامعه آماري پژوهش حاضر را تمامي والدين كودكان داراي اختلال يادگيري خاص شهر خرم آباد در سال 1403-1402 تشكيل داند.نمونه پژوهش حاضر، با استفاده از روش نمونه¬گيري در دسترس از بين والدين كودكان داراي اختلال يادگيري تعداد 30 نفر انتخاب شدند. همچنين گروه نمونه به صورت تصادفي در دو گروه (15 نفر گروه آزمايش و 15 نفر گروه كنترل) گمارش شدند. ابزار پژوهش مقياس رابطۀ والد-كودك توسط پيانتا (1994)،مقياس تاب‌آوري توسط كانر و ديويدسون(2003)،پرسشنامه تنظيم هيجان توسط گراس و جان (2003) بود. ملاك هاي ورود شامل 2داراي بودن فرزند با دريافت تشخيص اختلال يادگيري خاصفرزندان با دامنه سني 7 تا 12 سال، رضايت آگاهانه شركت در پژوهش و ملاك‌هاي خروج شامل 2 جلسه غيبت، عدم رضايت براي شركت در پژوهش و دريافتمداخله هاي آموزشي همزمان با اجراي پژوهش بود.تجزيهوتحليلداده ها از طريق نرم‌افزار SPSS نسخه 28 در دو بخشتوصيفي (ميانگين و انحراف معيار) و آمار استنباطي(تحليل كوواريانس) انجام پذيرفت. نتايج تحليل كوواريانس نشان دادبرنامه والدگري مثبت بر تنظيم هيجان والدين، تاب¬آوري و رابطه والد¬-كودكوالدين داراي كودك با اختلال يادگيري خاصاثر بخش بود.با توجه به نتايج بدست آمده مي‌توان نتيجه گرفت كه برنامه والدگري مثبت بر تنظيم هيجان والدين، تاب¬آوري و رابطه والد¬-كودكوالدين داراي كودك با اختلال يادگيري خاصاثر بخش بوده لذا استفاده و به كارگيريبرنامه والدگري مثبتدر فرايند درمان و آموزش پيشنهاد مي‌گردد.

1403/08/22

76848