پژوهشي بر نقوش، تكنيك و تزيين سفال هاي ايران در دوره سلجوقي

كارشناسي ارشد÷1

پژوهش هنر

تهران شرق

1399

تاريخ ثبت در تهران شرق يكشنبه 1403/8/13

صحافي شده ندارد

طوسيان

دانشگاه پيام نور مركز تهران شرق

در اين تحقيق به بررسي خاستگاه سفال و كاربرد نخستين ظروف سفالي پرداخته مي شود. همچنين فلات ايران به عنوان مهمترين خاستگاه آثار سفالين معرفي گرديده و به پيشرفت هاي تدريجي هنر سفال در ايران از جمله استفاده از چرخ سفال گري و ... اشاره مي شود، با اين تاكيد كه سفال گري به عنوان هنري سنتي است و بيانگر نحوه زندگي و فعاليت هاي روزمره ساليان گذشته مي باشد. پيشينه سفال در ايران پيَش و پس از اسلام تشريح مي شود. در دوره پيش از اسلام به ويژگي هاي آثار دوره هاي مادها، هخامنشيان، اشكانيان و ساسانيان اشاره اي مختصر مي شود و در دوره بعد از اسلام بهره گيري از مفاهيم قرآني و تزئينات جديد نظير زرين فام و ... به عنوان مشخصه هاي اصلي شمرده شده و انواع سفالينه هاي باستان تشريح مي گردد. همچنين تاريخ سلسله سلجوقي از جمله شعبه هاي طايفه سلجوقي و پراكندگي آنها توضيح داده مي شود. سپس بر سفالگري دوره سلجوقي به عنوان دوره رونق و شكوفايي هنر اسلام پرداخته و نكاتي نظير پراكندگي جغرافيايي و تزئينات رايج تشريح و تاثير هنر چين بر هنر عصر سلجوقي توصيف مي شود. سفالگري معاصر ايران تشريح و ضمن برشمردن تاريخچه و اهميت نقوش بر آثار سفال انواع نقوش به صورت مبسوط بيان مي گردد. ويژگي هاي نقوش سفال سلجوقي و انواع آن برشمرده شده و به آيكونولوژي و تاثير آن بر نقوش اسطوره اي و ادبي اشاره گرديده و به ليلي و مجنون و بهرام و آزاده به عنوان مصاديق آن پرداخته مي شود. در نهايت، ضمن توصيف انواع تزئينات و كاركرد آنها در سفال خصوصا سفالگري دوره سلجوقي، در قالب نتيجه گيري به سئوالات مطروحه پاسخ داده مي شود.

76693