پ.ت.3227

Comparison of two methods of aerobic exercise with different intensities on the plasma levels of SOD and TNFαalpha in the heart tissue of rats suffering from type 2 diabetes

كارشناسي ‌ارشد

فيزيولوژي ورزشي - فيزيولوژي فعاليت بدني و تندرستي

پبام نور كرج

1400

1400/04/14

خوب

برزگري، علي

نقيبي، سعيد

Moderate-intensity intermittent exercise , high-intensity intermittent exercise , SOD , TNF-α , Diabetes

پ استاد راهنما پيام نور مركز كرج

مقدمه: مطالعه حاضر از نوع تجربي بود كه به منظور مقايسه دو شيوه تمرين هوازي با شدت هاي مختلف بر سطوح پلاسمايي SOD و TNF-α در بافت قلب رت هاي مبتلا به ديابت صورت گرفت. روش پژوهش: تعداد 40 سر رت نر نژاد ويستار به صورت تصادفي در 4 گروه 10 تايي كنترل سالم، ديابت، ديابت+MIT و ديابت+HIT قرار گرفتند. 24 ساعت پس از آخرين جلسه تمريني، رت ها بيهوش شدند و نمونه ي بافت قلب رت ها استخراج و جهت تعيين ميزان تغييرات SOD و TNF-α با استفاده از روش آزمايشگاهي الايزا مورد بررسي قرار گرفتند. جهت بررسي تفاوت بين گروهي متغيرهاي داراي توزيع طبيعي از آزمون آماري تجزيه و تحليل واريانس يكطرفه و آزمون تعقيبي توكي استفاده شد. يافته ها: نتايج نشان داد كه تغييرات SOD در رت هاي نر ويستار در گروه ديابت نسبت به گروه كنترل به ميزان 20/42% كاهش معنادار داشته است. ميزان سطوح SOD ميان گروه هاي تمريني MITو HIT نسبت به گروه ديابتي نيز تفاوت معناداري را نشان دادند (0/00=P، 0/00=P )، به طوري كه در گروه تمريني MIT به ميزان 28/58% و در گروه تمريني HIT به ميزان 55/74% نسبت به گروه ديابت افزايش معنادار داشته اند. در حالي كه اين تغييرات نسبت به گروه كنترل سالم به ترتيب به ميزان 60/21% و 99/9% كاهش غيرمعنادار داشت (0/769≥P). تغييرات SOD بين گروه هاي تمريني MIT و HIT نيز تفاوت معني داري داشته است(P=0/006). بطوريكه مقادير SOD در گروه تمريني HIT به ميزان 14.82% بيشتر از گروه تمريني MIT بوده است. همچنين نتايج نشان داد كه تغييرات TNF-α در رت هاي نر ويستار در گروه ديابت نسبت به گروه كنترل به ميزان 65/63% افزايش معنادار داشته است. ميزان سطوح TNF-α در گروه تمرينيHIT نسبت به گروه ديابتي نيز تفاوت معناداري را نشان داد (0/00=P)، به طوري كه به ميزان 83/35% نسبت به گروه ديابت كاهش معنادار داشته است. در صورتي كه اين تغييرات در گروه تمرينيMIT نسبت به گروه ديابت كاهش غيرمعنادار بوده است(117/0=P). تغييرات TNF-α در گروه تمريني MIT نسبت به گروه كنترل سالم افزايش معنادار (00/0=P) و در گروه تمرينيHIT نسبت به گروه كنترل سالم افزايش غيرمعنادار داشت(942/0=P). تغييرات TNF-α بين گروه هاي تمريني MIT و HIT نيز تفاوت معني داري داشته است(P=0/00). بطوريكه مقادير TNF-α در گروه تمريني HIT به ميزان 65/26% بيشتر از گروه تمريني MIT بوده است نتيجه گيري: با توجه به يافته هاي پژوهش حاضر، تمرينات هوازي با شدت هاي مختلف مي تواند باعث بهبود مقادير SOD و TNF-α شود. گرچه شدت تمرين در تمرينات تناوبي عامل موثر در تغييرات مقادير هر دو متغير بوده است، بطوريكه تاثير بيشتر تمرينات هوازي با شدت بالاتر در تنظيم تعادل اكسايشي و نيز كنترل عوامل التهابي در رتهاي ديابتي نشان داده شد.

76661