PHD 230

دكتري

مهندسي صنايع

مركز تحصيلات تكميلي

1392

25/10/1392

عالي

رضا توكلي مقدم

مشاور اول مقصود اميري - مشاور دوم اعظم دخت صفي صمغ آبادي

يكي از راه‌هاي افزايش سطح قابليت اطمينان سيستم، تخصيصافزونگي است.اين امر در طراحي سيستم قابليت اطمينان، به دليل وجود توابع هدف چندگانه متضاد، محاسبه‌ي قابليت اطمينان را با دشواري مواجه مي‌نمايد. از اين رو در رساله حاضر، دو مدل در توسعه مدل¬هاي قابليت اطمينان برپايه اهداف بيشينه‌‌سازي قابليتاطمينان، كمينه¬سازي حجم وكمينه¬سازي هزينه در سيستم‌هاي سري- موازي ارائه مي‌شود.با توجه به پيچيدگي مدل‌هاي پيشنهاد شده، از رويكردهاي فراابتكاري براي حل آنها استفاده شده است. در مدل اول ارائه شده‌، صرفاً استفاده از اجزاء همسان در زير سيستم¬ها مجاز مي¬باشد.براي حل اين مدل از يك الگوريتمتلفيقيچندهدفه جديد بر پايه الگوريتم‌هاي رقابتي و ژنتيك پيشنهاد مي¬شود. الگوريتم پيشنهادي در مقايسه با دو الگوريتمژنتيك مرتب شده نامغلوب و استراتژي تكاملي آرشيو شده از كارايي بالاتري برخوردار است. به دليل كاربرد گسترده مجموعه¬هاي فازي در بيان مسائل دنياي واقعي و اهميت آن در مباحث قابليت اطمينان، از اين مفهوم در بيان محدوديت¬هاي مدل¬سازي مدل دوم پيشنهادي استفاده شده است. مضاف براين در مدل دوم عضو آماده بكار مي¬تواند با درصد عمرمشخصي به فعاليت خود ادامه دهد. در اين مدل در استفاده از اجزاء غيرهمسان در زيرسيستم¬ها محدوديتي وجود ندارد. براي حل مدل دوم نيز از الگوريتم شبيه‌سازي تبريد و نيزتلفيق آن با الگوريتم بهينه‌سازي تجمع ذرات استفاده مي¬شود. مقايسه جواب¬هاي حاصل از اين دو الگوريتم نيز حاكي از بهتر بودن جواب¬هاي الگوريتم شبيه‌سازي تبريد مي‌باشد. به منظور تنظيم عملگرهايالگوريتم‌هاي پيشنهادي و مقايسه¬اي از روش رويه‌شناسي سطح پاسخاستفاده شده است.واژه‌هاي كليدي: بهينه‌سازي قابليت اطمينان چند هدفه، مسأله تخصيص افزونگي، سيستم‌هاي سري- موازي، مجموعه‌هاي فازي

7647