P 306 1402

Examining the body language in Ferdowsi's Shahnameh from the beginning to Noushin Ravan's campaign to fight with the Khaqan of

كارشناسي ارشد

زبان وادبيات فارسي

دانشگاه پيام نور مركز تبريز

1400

تابستان 1402

99 ص

محمدي، احمد

ابيضي، پروين

فردوسي با استفاده از ظرفيت‌هاي اعمال غيركلامي زبان بدن، از حركات اعضاي بيروني انسان يعني دست، پا، سر، صورت، لب و مو و برخي صفات خاص، مانند خنديدن معنا را منتقل كرده و فضاي عاطفي كلمات را ترسيم كرده است. پژوهش حاضر برآن است بررسي نقش ارتباط غير كلامي و زبان بدن در شاهنامه فردوسي براي ارزيابي چگونگي استفاده فردوسي از آن براي توصيف بهتر شخصيت و حوادث داستان به منظور ايجاد تاثيرگذاري بهتر در مخاطب را مورد بررسي قرار دهد. اين بررسي، با نگاهي ميان رشته‌اي و با بيان نظريه‌هاي متفاوت درباره ارتباطات غيركلامي، زبان بدن در داستان‌هاي فردوسي را مورد بررسي قرار مي‌دهد تا علاوه بر اينكه چگونگي تأثير زبان بدن بر داستان‌هاي فردوسي نمايان ‌شود، معلوم گردد كه فردوسي به كدام يك از حالات و حركات بدن بيشتر توجه داشته‌است. با توجه به يافته¬ها مي¬توان نتيجه گرفت كه فردوسي با تبحري كه در داستان‌پردازي دارد به طرز آگاهانه¬اي از زبان بدن در سروده¬ي خويش استفاده كرده است. فردوسي در اين بخش از شاهنامه از حالات چهره بيشتر از ساير حركات و حالات استفاده نموده و بدان پرداخته است، سپس به ترتيب به حركات سر و چشم توجه كرده است. علّت اين كه فردوسي در بيان عواطف و احساسات بيش¬تر به حالات چهره و چشم توجه داشته اين است كه عواطف و احساسات بيش¬تر از طريق چهره و چشم قابل انتقال، مشاهده و دريافت است. كليد واژه: ارتباط غيركلامي، زبان بدن، شاهنامه، فردوسي

75949