پ.ر.و92

The Relationship Between Marital Satisfaction and Effective Parenting in Working Mothers with the Mediating Role of Parenting Self-Eefficacy

ارشد

روانشناسي-عمومي

پيام نور شيراز

شهريورماه 1402

1402/06/28

خيلي خوب

101ص

تابع بردبار،فريبا

اسماعيلي،معصومه

ص99-84

پژوهش حاضر با هدف بررسي ارتباط بين رضايت زناشويي و والدگري موثر در مادران شاغل با نقش ميانجي خودكارآمدي والديني انجام شد. طرح تحقيق در اين پژوهش توصيفي(غير آزمايشي) از نوع همبستگي و مبتني بر معادلات ساختاري بود. جامعه آماري پژوهش حاضر شامل تمامي زنان شاغل در بخش دولتي و خصوصي مناطق يازده گانه شهر شيراز بودند. كه تعداد 384 نفر بر اساس فرمول كوكران و به شيوه نمونه‌‌گيري در دسترس انتخاب شدند. ابزار استفاده شده در اين پژوهش، پرسشنامه رضايت زناشويي انريچ؛ پرسشنامه خودكارآمدي والدگري (PSAM) و پرسشنامه والدگري آلاباما(APQ) بود. براي آزمون بين متغيرهاي تحقيق از نرم افزار spss و ايموس نسخه 24 استفاده شد. نتايج پژوهش نشان داد كه رضايت زناشويي بر خودكارآمدي والديني ( P<0.01 ) و والدگري موثر ( P<0.01 ) در مادران شاغل تأثير مثبت معناداري دارد. به اين صورت كه با افزايش رضايت زناشويي خودكارآمدي و والدگري موثر در مادران افزايش پيدا ميكرد. همچنين، رضايت زناشويي به واسطه ي خودكارامدي والديني اثرات غير مستقيم بر والدگري موثر دارد ( P<0.05 ). بر اين اساس نتيجه گيري مي¬شود براي ارتقاي والدگري موثر، راهكارهاي افزايش رضايت زناشويي در زوجين و همچنين تدوين آموزشهاي موثر براي خودكارآمدي والدگري صورت گيرد.

1403/05/01

75701