چكيده
اين پژوهش به منظور تاثير كمال گرايي بر اهمال كاري تحصيلي با نقش تعديل گري تاب آوري در دانشجويان دانشگاه پيام نور انجام شد. روش تحقيق از لحاظ هدف از نوع تحقيقات كاربردي و از نظر نحوه گردآوري داده ها، از نوع تحقيقات توصيفي- پيمايشي مي باشد. به منظورگردآوري داده ها از پرسشنامه كمال گرايي هويت و فلت (1991)، مقياس تاب آوري تحصيلي ساموئلز و وو (2009)، مقياس اهمال كاري تحصيلي سواري (1390)، استفاده گرديد. جامعه آماري مورد مطالعه در كل6000 نفر بوده اند كه از ميان آنها 361 نفر دانشجواز دانشگاه پيام نور استان خوزستان، به روش نمونه¬گيري تصادفي در دسترس و داوطلبانه انتخاب شدند. براي تجزيه وتحليل داده ها ازضريب همبستگي پيرسون و رگرسيون سلسه مراتبي استفاده گرديد. نتايج نشان داد مي¬شود رابطه بين كمال¬گرايي، تاب¬آوري و اهمال¬كاري، مثبت و معنادار است اما بين دو متغير تاب¬آوري و اهمال¬كاري رابطه مثبت وجود نداشت. تاب آوري نيز نقش تعديل گر در ارتباط بين دو متغير كمال گرايي و اهمال كاري داشت
كليد واژه: كمال گرايي، تاب آوري، اهمال كاري
