BF mah / 459

Predicting academic self-handicapping of students based on learning self-direction and seeking help

كارشناسي ارشد

روانشناسي تربيتي

دانشگاه پيام نور مركز مهاباد

1400-1402

1402/6/22

خوب

100 ص.

حسن امين پور

ندارد

چكيده تحقيق حاضر با هدف پيشبيني خودناتوان سازي تحصيلي دانشجويان بر اساس يادگيري خود جهت دهي و كمك طلبي انجام گرفت. پژوهش حاضر با رويكرد كمي و بهروش توصيفي از نوع همبستگي انجام شد. جامعه آماري تحقيق دانشجويان دانشگاه آزاد ورزقان (316 نفر در سال تحصيلي 1401-1402) بودند. حجم نمونه با استفاده از جدول كرجسي و مورگان برابر 173 نفر به‌دست آمد كه بههنگام غربال گري دادهها و حذف دادههاي پرت به 162 نفر كاهش يافت. براي انتخاب نمونه ها از روش نمونه گيري در دسترس استفاده شد. پرسشنامههاي كمك طلبي (ريان و پينتريج ،1997) ، يادگيري خودجهت دهي (چنگ و همكاران،2010) و خودناتوان سازي (رودولت و جونز،1982) براي جمع آوري داده ها بكار رفت. تجزيه و تحليل دادهها به‌وسيله ضريب همبستگي پيرسون و تحليل رگرسيون چندگانه بهروش گام به گام انجام گرفت. نتايج دادهها نشان داد كه يادگيري خود جهت دهي و كمك طلبي با خودناتوان سازي رابطه منفي معنيدار دارد(01/0P<). تحليل رگرسيون چندگانه نشان داد كه خودناتوان سازي تحصيلي بر اساس يادگيري خود جهت دهي و كمك طلبي قابل پيش بيني است(05/0P<). در نتيجه با بهبود يادگيري خودجهت دهي و كمك طلبي، ميتوان خودناتوان سازي تحصيلي دانشجويان را كاهش داد. كليدواژهها: خودناتوان سازي، كمك طلبي تحصيلي، يادگيري خود جهت دهي

1403/2/23

مينو عظيمي

75144