25280پ

كارشناسي ارشد

فلسف اخلاق

دانشگاه پيام نورمركز تهران جنوب

1389-1390

1395/06/31

عالي

127ص

رسولي شربياني، رضا

پارسا، عليرضا

124-127ص

تهران جنوب

علي صفايي حايري‌(1378-1330) يكي از متفكران معاصر است كه در قلمرو معارف اسلامي نظريه‌پردازي نمود. با وجود تأثير‌گذاري آثار و انديشه‌هاي او بر سپهر حوزه و دانشگاه، شخصيت، انديشه و آراء صفايي، براي بسياري از اهل ديانت و فرهنگ هم‌چنان ناشناخته است. پايان‌نامه‌ي حاضر در پي تبيين و بررسي آراء تربيتي و اخلاقي ايشان است؛ و از اين حيث در رديف نخستين پژوهش‌ها پيرامون آثار و آراء صفايي حايري است. آراء تربيتي و اخلاقي او، خاستگاه ديني دارند و لذا بايد از نوع دين‌شناسي و نگرش و رويكردش به دين سخن گفت. در واقع نظام تربيتي و نظام اخلاقي در ذيل تعريف صفايي حايري از «دين» قرار مي‌گيرد. فصل اول، به توضيح مختصري از تعاريف و اقسام انسان‌شناسي مي‌پردازد وسپس به تشريح نظر صفايي حايري با عنوان «تركيب انسان» مي‌رسد. فصل دوم به بحث درباره‌ي دين‌شناسي صفايي حايري اختصاص دارد و تعريف او از دين با تعاريف ديگر مقايسه شده است. او كه به طرح جامع دين نظر دارد، دين را مجموعه‌ي معارف، عقايد، نظام‌ها و احكام مي‌داند. اين مباني و مقاصد (معارف و عقايد) ، نظام‌ها را پايه مي‌گذارند. نظام‌ها كه ترتيب ‌خاصي دارند، عبارت است از: نظام تربيتي، نظام معرفتي، نظام اخلاقي، نظام اجتماعي، نظام سياسي، نظام اقتصادي، نظام حقوقي. در هندسه‌ي فكري صفايي حايري، احكام بر نظام استوار مي‌شود و نظام هم بر مباني و مقاصد دين مبتني است. فصل سوم بر اساس تبيين آراء تربيتي صفايي به پيش مي‌رود. فصل چهارم بيان آراء اخلاقي ايشان است. نظام اخلاقي در دستگاه فكري صفايي حايري در جايگاه سوم، يعني پس از نظام تربيتي و نظام معرفتي مي‌ايستد.

1403/02/22

75111