LB 120 1401

Investigating the Relationship between self-regulation learning Strategies with academic procrastination in First High School Students in the Villages of District 3 of Tabriz Education

كارشناسي ارشد

مديريت آموزشي

دانشگاه پيام نور مركز تبريز

1399

تابستان 1401

91 ص

نعمتي،‌عليرضا

عابدي، صمد

اهمال كاري به عنوان يك مشكل فراگير مرتبط با طيفي از پيامدهاي منفي در نظر گرفته مي شود و معمولاً به تأخير داوطلبانه يك دوره مورد نظر از اقدام مرتبط با مطالعه اشاره دارد. به تعويق انداختن يك كار ممكن است به خودي خود مشكل ساز نباشد اما در محيط هاي تحصيلي، با عملكرد تحصيلي پايين تر و سطوح بالاتر استرس، اضطراب، تحريك، پشيماني، نااميدي و سرزنش خود همراه بوده است كه هنوز به طور كامل درك نشده است. يكي از مفاهيم اساسي در تعليم و تربيت حاضر، راهبردهاي خودتنظيمي يادگيري است كه مي تواند اهمال كاري را تحت تأثير قرار دهد. در اين راستا پژوهش حاضر يك پژوهش كاربردي از نوع توصيفي- همبستگي مي باشد كه با هدف بررسي رابطه ي بين راهبردهاي خودتنظيمي يادگيري با اهمال كاري تحصيلي دانش آموزان دوره ي اول متوسطه در روستاهاي حوزه ي ناحيه 3 آموزش و پرورش شهرستان تبريز انجام شده است. براي جمع آوري داده ها از دو پرسشنامه پيترپيچ و ديگروت (1990) براي راهبردهاي خود تنظيمي و پرسشنامه سواري (2011) براي اهمال كاري استفاده شده است. 162 دانش آموز با روش نمونه گيري در دسترس براي پاسخ دهي به پرسشنامه انتخاب شدند و داده هاي بدست آمده از طريق نرم افزار SPSS و آزمون همبستگي پيرسون تجزيه وتحليل شده استو نتايج حاكي از رابطه منفي خود كار آمدي (0.415-)، ارزش گذاري (0.568-)، راهبردهاي شناختي (0.621-) و راهبردهاي خود تنظيمي (0.397-) با اهمال كاري و رابطه مثبت اضطراب امتحان (0.311) با اهمال كاري بودند. واژه هاي كليدي: راهبردهاي خودتنظيمي، خودكارآمدي، اضطراب امتحان، اهمال كاري

74981