25220پ

كارشناسي ارشد

روانشناسي باليني

دانشگاه پيام‌نور مركز تهران جنوب

1400-1401

1401/01/27

عالي

96ص

رفيعي پور، امين

88-93ص

Effectiveness of metacognitive therapy on perceived stress and quality of life Among adults with prolonged grief disorder

تهران جنوب

عنوان:اثربخشي درمان فراشناختي سوگ بر استرس ادراك شده و كيفيت زندگي در مبتلايان به سوگ طول كشيده مقدمه: اختلال سوگ طول كشيده (PGD) يك وضعيت ناتوان كننده است كه با علائم غم مداوم و شديد مشخص مي شود كه به طور قابل توجهي عملكرد و رفاه فرد را مختل مي كند. درمان فراشناختي (MCT) يك مداخله اميدواركننده است كه فرايندهاي فكري و باورهاي ناسازگار مرتبط با اندوه طولاني را هدف قرار مي دهد. اين مطالعه با هدف بررسي اثربخشي درمان فراشناختي در كاهش علائم سوگ و سطح استرس و كيفيت زندگي در بيماران مبتلا به اختلال سوگ طول كشيده انجام شد. روش مطالعه: اين پژوهش با توجه به اهداف از نوع كارآزمايي نيمه تجربي است جامعه آماري پژوهش شامل كليه همراهان بيماران فوت شده در چند بيمارستان جنرال آموزشي بود كه يكي از نزديكان خود را بيش از 6 ماه پيش از دست داده باشند از طريق فراخوان و ارسال پيامك و با سوال اوليه اينكه آيا از دست رفتن فردا در گذشته باعث اختلال در وضعيت رواني و فعاليت اين افراد شده است به مراجعه جهت بررسي دعوت شده توسط روانشناس/روانپزشك آموزش ديده مورد مصاحبه اوليه روانشناسي قرار گرفتد و اسكور مربوط به اختلال سوگ طول كشيده PG-13) (بر اساس سياهه بين المللي براي ايشان محاسبه شد. افرادي كه اسكور حد نصاب براي تشخيص اختلال سوگ طول كشيده را در پرسشنامه داشتند وارد مطالعه شدند .ابتدا در هر دو گروه پرسشنامه سوگ طول كشيده ،استرس ادراك شده(PSS-14) و كيفيت زندگي (Q_LES_Q_18)تكميل شده اسكور پايه اندازه گيري شد گروه مداخله پروتكل درمان فراشناختي مرتبط با سوگ را به صورت فردي شامل 6 جلسه 2 ساعته و يك روز در هفته دريافت خواهند كرد.گروه كنترل در طول اين مدت هيچ مداخله‌اي دريافت نكرد. پس از پايان پروتكل درماني پس آزمون براي هر دو گروه به عمل آمده پرسشنامه‌هاي پژوهشي تكميل مي‌شود.تجزيه و تحليل شامل آزمون‌هاي t و ANOVA يك‌طرفه براي تعيين تأثير درمان بود. يافته ها: در پژوهش ما از بين 200 نفري كه ابراز تمايل براي مشاركت كرده بودند 95 نفر معيارهاي ورود به مطالعه را داشتند. كه در نهايت 40 نفر از آنها در دو گروه مداخله و كنترل تقسيم شدند. تمامي شركت كنندگان تا پايان مطالعه مشاركت داشتند. اسكور نشانگان سوگ پايه در گروه مداخله به ترتيب ميانگين و انحراف معيار 41 و 4.3و و در گروه كنترل ميانگين 42 و انحراف معيار 4.1 داشت. مقياس بهبود كيفيت زندگي در گروه مداخله و كنترل به ترتيب ميانگين و انحراف معيار53.1,(2.7)و52,(2.5)داشت. تايج پس از درمان/پس از انتظار با استفاده از تحليل آماري واريانس يك طرفه در هر كدام از متغيرهاي وابسته بر اساس گروه مداخله يا كنترل اندازه‌گيري شد. نتايج نشان داد كه تفاوت معني‌داري از نظر آماري در اسكور استرس ادراك شده در گروه مداخله پيش و پس از درمان وجود نداشت. كاهش قابل توجهي بين اسكور نشانگان سوگ پيش و پس از درمان در گروه مداخله ديده شد (p :000.)و (2.5)Cohen’s d تفاوت قابل توجهي از نظر آماري بين اسكور بهبود كيفيت زندگي پيش و پس از درمان در گروه مداخله ديده شد (p :000.)و (1.5)Cohen’s d بيشترين اندازه اثر در مقياس نشانگان سوگ در گروه مداخله ديده شد. نتيجه : يافته هاي اين مطالعه از استفاده از درمان فراشناختي به عنوان يك مداخله موثر براي بيماران مبتلا به اختلال سوگ طول كشيده حمايت مي كند. بهبود قابل توجه در علائم سوگ و كيفيت زندگي پس از درمان فراشناختي مزاياي بالقوه هدف قرار دادن فرايندهاي فراشناختي را در درمان سوگ طولاني مدت برجسته مي كند. تحقيقات آتي بايد مكانيسم‌هاي زيربنايي اثربخشي درمان فراشناختي و بررسي اثرات بلندمدت آن بر افراد مبتلا به اختلال سوگ طول كشيده را بيشتر بررسي كند.

1403/03/03

74945