PHD 157

آموزش زبان انگليسي , آموزش زبان انگليسي

تهران , دانشگاه پيام نور , علوم انساني )مركزتحصيلات تكميلي (

1392

612ص .

همراه با لوح فشرده . , كتابنامه .

ايرواني ،حسن

جعفريگهر،منوچهر,عامريان ،مجيد

هدف از اين تحقيق بررسي تاثير استفاده از حمايت معلم و گفتمان مشاركتي همسالان بر اكتساب زمان و نمود در زبان آموزان زبان انگليسي با سطوح متفاوت دانش زباني بود. براي تحقق اين هدف، 142 دانشجوي دانشگاه به عنوان نمونه دردسترس انتخاب شدند و به صورت تصادفي به دو گروه حمايت معلم (74) و گفتمان مشاركتي همسالان (68) تقسيم شدند. پس از اينكه سطح اوليه دانش گرامري آنها به وسيله يك پيش آزمون سنجيده شد، آزمودني هاي هر دو گروه آموزش مختص به خود را دريافت كردند و عملكرد آنها از طريق يك سري از پس آزمون هاي هفتگي و يك پس آزمون نهايي سنجيده شد. نتايج حاصل از آزمون آماريANCOVA نشان داد كه تفاوت معني داري بين عملكرد آزمودني هاي دو گروه وجود ندارد. همچنين نتايج حاصل از آزمون آماري ANOVA كه زير گروهاي خاصي را مورد مقايسه قرار داد نشان داد كه تفاوت معني داري بين زير گروهاي آزمودني هاي قوي وجود ندارد. اما نتايج حاصل از مقايسه آزمودني هاي ضعيف نشان داد كه آزمودني هاي ضعيفي كه از حمايت معلم برخوردار بودند يا با آزمودني هاي قوي در تعامل بودند عملكرد بهتري نسبت به آزمودني هاي ضعيفي داشتند كه با آزمودني هاي ضعيف در تعامل بودند. بر اساس اين نتايج مي توان نتيجه گرفت كه دانش و تخصص مورد نياز براي سوق دادن زبان آموزان در منطقه همجوار رشد مي تواند در گروه هاي دو نفري تحقق يابد كه حداقل يكي از آنها از آستانه دانشي خاصي عبور كرده باشد. همچنين نگرش آزمودني ها در مورد انواع تعاملات موجود و تعامل كنندها به وسيله يك پرسشنامه مورد بررسي قرار گرفت. نتايج حاصل از دادها نشان داد كه از نظر آزمودني ها تعامل با معلم مطلوب ترين تعامل و تعامل با خود نامطلوب ترين نوع تعامل مي باشد. همچنين از نظر اين آزمودني ها رتبه بندي تعامل كنند گان از مطلوب ترين به نامطلوب ترين عبارت بود از: معلم، همگروهي بالا تر از خود، همگروهي همسطح خود، خود آزمودني، و همگروهي پايين تر از خود. زماني كه داده هاي جمع آوري شده براي مقايسه دو گروه تحقيق مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت مشخص شد كه آزمودني هاي گروه حمايت معلم و گروه گفتمان مشاركتي همسالان نگرش هاي معني دارمتفاوتي به تعامل معلم-دانش آموز و دانش آموز-دانش آموز پيدا كرده بودند. همچنين اين دو گروه در خصوص تعامل كنندگان معلم، همگروهي همسطح خود، و همگروهي بالاتر از سطح خود نگرش هاي متفاوتي را كسب كرده بودند. بر اساس اين نتايج مي توان نتيجه گرفت كه نگرش زبان آموزان در خصوص گفتمان مشاركتي همسالان به اندازه كافي مثبت نيست تا بتواند كاربست اين نوع تعامل را در بافت فرهنگي-اجتماعي دانشگاه هاي ايران را تسهيل كنند.

كتابخانه مركزتحصيلات تكميلي

7489