BP mah / 442

position of Anfal in the Qur'an and Shia jurisprudence

كارشناسي ارشد

الهيات و معارف اسلامي : فقه و مباني حقوق اسلامي

دانشگاه پيام نور مركز مهاباد

1401-1402

1402/12/9

خوب

108 ص.

يعقوب غليزاده

ندارد

چكيده اَنفال به اموال اختصاص يافته به رسول خدا (صلي‌الله‌عليه‌و‌آله‌وسلّم) و امامان (عليهم‌السّلام) مي‌گويند. هدف از انجام پژوهش حاضر بررسي جايگاه انفال در قرآن و فقه شيعه با روش توصيفي-تحليلي است. يافته هاي اين پژوهش نشان مي دهد؛ ‌آيه انفال (انفال: 1) بر مالكيت خدا و رسولش بر همه اموال بدون مالك و از جمله غنائم جنگي اشاره دارد. علامه طباطبايي و مكارم شيرازي از مفسران شيعه، غنائم جنگي را يكي از مصاديق انفال دانسته‌اند. فقهاي اماميّه بر اين حكم اتفاق‌نظر دارند كه بعد از پيامبر اكرم (صلي‌الله‌عليه‌و‌آله‌وسلّم)، انفال متعلّق به امام معصوم (عليه‌السّلام) است و در زماني كه در بين جامعه حضور دارد، براي هيچ‌كس تصرّف در آن بدون اجازه از سوي ايشان يا جانشين وي جايز نيست. شيعه اماميه با تكيه‌ بر رواياتي‌ از ائمّه اطهار(ع)، انفال‌ را اموالي‌ دانسته‌اند كه‌ از جانب‌ خداوند در اختيار پيامبر اكرم‌(ص) و پس‌ از آن‌ حضرت‌ در اختيار امامان‌(ع‌) قرار گرفته‌ و در عصر غيبت‌ نيز در اختيار و ملكيت امام زمان(عج) است‌. انفال‌ در فقه‌ اماميه‌، به‌ عنوان‌ بخشي است كه به‌ مباحث‌ خمس‌ ملحق شده است و همواره‌ مورد توجه‌ بوده‌ است‌. مباحث اساسي در اين باب، بحث از مصاديق انفال و كساني است كه انفال به آنها تعلق مي‌گيرد و نيز بحث در مورد مبناي‌ تصرف‌ در انفال كه جزو اموال‌ امام‌(ع‌) است. واژگان كليدي: انفال، ثروت هاي عمومي، قرآن كريم، فقه شيعه

1402/12/10

مينو عظيمي

74682