پ 1138

كارشناسي ارشد

برنامه ريزي درسي - علوم تربيتي

دانشگاه پيام نور مركز دامغان

1402

دكتر حميد شفيع زاده

هدف پژوهش حاضر بررسي رابطه بين كيفيت زندگي مدرسه با مهارت پرسشگري و انگيزش تحصيلي دانش آموزان متوسطه دوم شهر شاهرود بود. روش تحقيق توصيفي از نوع همبستگي است. جامعه آماري پژوهش حاضر شامل كليه دانش آموزان متوسطه دوم شهر شاهرود به تعداد 3224 نفر (1293 نفر دختر و 1931 نفر پسر) مي باشند. با توجه به جدول مورگان بر اساس نمونه گيري تصادفي و طبقه اي تعداد 337 نفر (134نفر پسر و 203 نفر دختر) انتخاب شدند. ابزار اندازه گيري در اين پژوهش، پرسشنامه مهارت پرسشگري هافستين و همكاران (2015) و پرسشنامه كيفيت زندگي در مدرسه ويليامز و باتن(1981)و پرسشنامه انگيزش تحصيلي هارتر (2003) مي‌باشد. جهت تعيين پايايي پرسشنامه‌ها از ضريب آلفاي كرونباخ استفاده گرديد، كه بر اين اساس ضريب پايايي پرسشنامه مهارت پرسشگري 76/0، كيفيت زندگي در مدرسه 86/0 و انگيزش تحصيلي 77/0 به دست آمد. در اين پژوهش جهت بررسي داده هاي آماري از نرم افزار 22 SPSSاستفاده شد. بين كيفيت زندگي مدرسه با مهارت پرسشگري و انگيزش تحصيلي در سطح 99 درصد رابطه مثبت و معنادار است و بر اساس نتايج تحليل رگرسيون نشان مي دهد كه ابعاد كيفيت زندگي مدرسه 49 درصد و تغييرات مهارت پرسشگري و 38 درصد تغييرات انگيزش تحصيلي را پيش بيني مي كنند بنابراين مي توان گفت بهبود كيفيت زندگي مدرسه باعث ارتقاي رشد عاطفي تحصيلي و اجتماعي دانش آموزان مي شود و بر ارتقاي مهارت پرسشگري و انگيزش تحصيلي دانش آموزان تاثير دارد

74657