1133 پ

كارشناسي ارشد

برنامه ريزي درسي - علوم تربيتي

دانشگاه پيام نور دامغان

1402

دكتر حميد شفيع زاده

هدف پژوهش حاضر بررسي رابطه بين مهارت پرسشگري با درگيري تحصيلي با نقش ميانجي خودشكوفايي دانش آموزان متوسطه دوم شهرگرگان بود. روش تحقيق توصيفي از نوع همبستگي است. جامعه آماري پژوهش حاضر كليه دانش آموزان متوسطه دوم شهرگرگان مي‌باشند حجم جامعه 1521 نفر است. با توجه به جدول مورگان بر اساس نمونه‌گيري تصادفي طبقه‌اي (دختر و پسر) تعداد 306 نفر دانش‌آموز انتخاب شدند. ابزار اندازه گيري در اين پژوهش، مهارت پرسشنامه پرسشگري هافستين و همكاران (2015) و درگيري تحصيلي ريو (2013) و پرسشنامه خودشكوفايي كورت گلدشتاين (2001) مي‌باشد. جهت تعيين پايايي پرسشنامه‌ها از ضريب آلفاي كرونباخ استفاده گرديد، كه بر اين اساس ضريب پايايي پرسشنامه مهارت پرسشگري 80/0، خودشكوفايي 85/0 و درگيري تحصيلي 86/0 به دست آمد. براي تجزيه‌وتحليل اطلاعات از دو آمار توصيفي و آمار استنباطي با نرم‌افزار SPSS23 و معادلات ساختاري با نرم افزار smartpls استفاده شد. نتايج حاصل از آزمون سوبل نشان داد تأثير متغير ميانجي خودشكوفايي در رابطه ي بين مهارت پرسشگري بر درگيري تحصيلي معنادار است.

74414