1130 پ

كارشنا سي ارشد

برنامه ريزي درسي - علوم تربيتي

دانشگاه پيام نور دامغان

1402

دكتر مريم افضل خاني

هدف پژوهش حاضر بررسي رابطه تربيت اجتماعي با مسئوليت پذيري دانش آموزان با نقش ميانجي كيفيت زندگي در مدارس متوسطه دوم شهرستان بجنورد بود. روش پژوهش از نوع توصيفي همبستگي انتخاب شد. جامعه آماري پژوهش حاضر كليه دانش آموزان مقطع متوسطه دوم شهرستان بجنورد تشكيل مي دهند كه تعداد آنها 2400 نفر(1122 نفر دختر و 1278 نفر) مي باشد. حجم نمونه با استفاده از جدول مورگان و به صورت تصادفي طبقه اي 331 نفر (155 نفر دختر و 176 نفر) انتخاب شدند.. ابزار اندازه گيري در اين پژوهش، پرسشنامة تربيت اجتماعي گرشام و اليوت (1999) و پرسشنامه مسئوليت پذيري (گلن و نلسون؛1998) و پرسشنامه كيفيت زندگي در مدرسه ويليامز و باتن(1981) مي‌باشد. جهت تعيين پايايي پرسشنامه‌ها از ضريب آلفاي كرونباخ استفاده گرديد، كه بر اين اساس ضريب پايايي پرسشنامه مسئوليت پذيري 88/0، تربيت اجتماعي 84/0 و كيفيت زندگي در مدرسه 88/0 به دست آمد. براي تجزيه و تحليل داده ها از آمار توصيفي و استنباطي استفاده گرديد. در آمار توصيفي از شاخص هايي همچون ميانگين و انحراف معيار و در آمار استنباطي در آزمون متناسب با داده ها همچون بخش آمار استنباطي از دو نرم افزارspss23ومعادلات ساختاري با نرم افزار smart plsاستفاده شد. بر اساس يافته‌هاي پژوهش رابطه متغير واسطه اي كيفيت زندگي در مدرسه در رابطه بين تربيت اجتماعي با مسئوليت پذيري معنادار است..

74376