4336پ

Investigating the relationship between academic isolation, academic satisfaction and self-efficacy of first secondary students in Rafsanjan city Supervisor

كارشناسي ارشد

علوم تربيتي - برنامه ريزي درسي

دانشگاه پيام نور رفسنجان

1401

1401/10/20

عالي

89ص.

جديدي محمدابادي ، اكبر

66-73

academic isolation, academic satisfaction, academic self-efficacy

هدف پژوهش حاضر بررسي رابطه بين انزواي تحصيلي با رضايت تحصيلي و خودكارآمدي دانش اموزان متوسطه اول شهر رفسنجان بود. روش پژوهش از حيث هدف كاربردي و از نظر روش اجرا از نوع توصيفي-همبستگي است. جامعه آماري پژوهش حاضر كليه دانش آموزان دختر و پسر پايه هفتم متوسطه شهر رفسنجان به تعداد 831 نفر(403 نفر دختر و 428 نفر پسر) مي‌باشند. با توجه به جدول مورگان بر اساس نمونه گيري تصادفي و طبقه‌اي تعداد 265 نفر(129 نفر دختر و 136 نفر پسر) انتخاب گرديدند. ابزار اندازه‌گيري سه پرسشنامه انزواي تحصيلي ديلي و گرونت (2003) و پرسشنامه خودكارآمدي تحصيلي واردن و موري (1999) و پرسشنامه رضايت تحصيلي توسط هيوبنر (2001) استفاده شد. داده¬هاي به دست آمده با استفاده از آزمون‌هاي ضريب همبستگي پيرسون و رگرسيون با نرم‌افزار SPSS 20 مورد تحليل قرار گرفتند. نتايج نشان داد انزواي تحصيلي پيش بيني كننده منفي و معني دار رضايت تحصيلي و خودكارامدي تحصيلي است. بنابراين چنين استنباط مي‌شود كه انزواي تحصيلي نشان دهنده فاصله شناختي و عاطفي فرد از ابعاد مختلف محيط تحصيلي است. در سطح سطحي دانش آموزان انزواي تحصيلي ممكن است به عنوان دانش آموز عمل كنند زيرا فشار بيروني آنها را مجبور به يادگيري مي‌كند. با اين حال، برخلاف دانش‌آموزان با انگيزه بيروني، آن‌ها از يادگيري در مدرسه سود نمي‌برند يا به عنوان يادگيرنده هويتي ايجاد نمي‌كنند. و كاهش خودكارامدي تحصيلي و رضايت تحصيلي را به همراه دارد.

1402/07/08

73559