59پ

A Comparative Study of Rumi and Saadi’s Attitude toward War and Peace

كارشناسي ارشد

علوم سياسي

دانشگاه پيام نور قوچان

1398

1398/04/16

خيلي خوب

149ص.

لعل عليزاده، محمد

مقدس، اعظم

پيام نور

صوفيان ايراني، بر اساس باور و برداشتي كه از تعاليم قرآن دارند، در مقوله¬هاي جنگ و صلح، هميشه صلح انديشانه معتقد به خشونت و جنگ با نفس بوده¬اند. بررسي آثار متصوّفه¬ نشان مي¬دهد كه آنان از هرگونه نفرت، خشم و جنگ و جدالي پرهيز مي¬كنند و زندگي را به آزادگي و با عشق، دوستي، مدارا و مروت مي¬پسندند. صوفيه ضمن نفي ستم¬گري، تجاوز و زياده¬خواهي، ترجيح مي¬دهند با دشمن به مدارا رفتار كنند و از جدال و جدل با بدخواهان پرهيز مي¬كنند. آنان معتقدند كه براي رويارويي با بدي و تباهي بايد سراغ نفس اماره¬ي خود برويم و با مهار نفس و آزمندي-هاي بي حد و حصر آن، صلح باطن را جست¬وجو كنيم تا در جهان بيرون با آرامش و آسايش عمر كوتاه را سپري كنيم؛ نه بيازاريم و نه آزرده شويم. روش مورد استفاده در اين پژوهش توصيفي تحليلي بوده است كه با بهره گيري از منابع كتابخانه اي از طريق مطالعه ي كتب و مقالات مرتبط با اين پژوهش صورت گرفته است. بررسي آثار دو متفكر عارف ايراني، سعدي و مولانا، در قرن هفتم هجري – عهد چيرگي مغول بر قلمرو مسلمانان- نشان مي¬دهد كه اين دو عارف بزرگ، منادي عشق و صلح و آشتي در عهد دشمني، كشتار و غارت بوده¬اند. باور اين دو نويسنده بر اين است كه بزرگ¬ترين دشمن انسان ديو درون اوست؛ براي اين كه از خشم و تباهي¬هاي اخلاقي و ستم و تجاوز در جهان رها شويم. چاره اين است كه هر كس با نفس خويش به جنگ و با عالميان به صلح باشد. سعدي و مولانا در آثار خود كوشيده¬اند كه مخاطبان خويش را به دوستي و مروت دعوت كنند. سفارش آنان اين است كه به جاي كوشيدن به جنگ با ديگران، بهتر است به خود بپردازيم و در ميدان جنگ درون با هوس¬هاي نفس درگير شويم؛ اين مبارزه به صلح درون و بازتاب اين صلح به صلح در عالم بيرون مي¬انجامد.

اول: كﻠﯿﺎت پژوﻫﺶﻓﺼﻞ دوم: ﻣﺒﺎﻧي ﻧﻈﺮيﻓﺼﻞ ﺳﻮم: روش پژوﻫﺶﻓﺼﻞ چﻬﺎرم: ﺗﺠﺰﯾﻪ و ﺗﺤﻠﯿﻞ داده ﻫﺎﻓﺼﻞ پﻨﺠﻢ: ﻧﺘﯿﺠﻪ گﯿﺮي و پﯿﺸﻨﻬﺎدات

1402/07/03

73494