پ.ر.و.62

كارشناسي ارشد

روانشناسي - عمومي

پيام نور شيراز

1399-00

1402/03/08

106ص.

تابع بردبار ،فريبا

اسماعيلي ،معصومه

كتابنامه:ص.105-99

هدف از انجام اين پژوهش بررسي رابطه بين طرحواره هاي ناسازگار اوليه با رضايت زناشويي با نقش واسطه اي تمايزيافتگي خود در بين زنان متاهل شهر شيراز بود. روش انجام پژوهش در اين تحقيق ، توصيفي هست كه بر مبناي مدل هاي علي بر پايه همبستگي قرار دارد . جامعه آماري اين پژوهش زنان متاهل شهر شيراز در سال 1401 بود كه به روش نمونه گيري داوطلبانه 314 نفر از زنان متاهل ساكن شهر شيراز انتخاب خواهند شد. (حجم نمونه معادلات ساختاري براساس تعداد سوالات يا گويه هاي پرسشنامه مشخص مي شود و حداقل تعداد ان 200 است). در پژوهش حاضر براي جمع آوري داده ها از پرسشنامه رضايت زناشويي انريچ فرم 35 سوالي،نسخه كوتاه پرسشنامه طرحواره يانگ فرم 75 سوالي و پرسشنامه تمايز يافتگي خود (دريك) استفاده شده است. همچنين براي تجزيه و تحليل داده ها نرم افزارهاي spss و ليزرل مورد استفاده قرار گرفتند. يافته هاي اين پژوهش نشان داد كه بين طرحواره هاي ناسازگار اوليه و رضايت زناشويي و تمايز يافتگي خود رابطه معنا داري وجود دارد. نتيجه گيري: بر اساس يافته هاي اين پژوهش مي توان بيان كرد كه كاهش طرحواره هاي ناسازگار اوليه و افزايش تمايز يافتگي باعث افزايش رضايت زناشويي مي شوند.

73304