1121 پ

Thesis for acquiring Master degree with orientation of Criminal Law and Criminology

كارشناسي ارشد

حقوق جزا و جرم شناسي

دانشگاه پيام نور دامغان

1400

دكتر محمدرضاظفري

زمينه و هدف : نظم و امنيت لازمه ادامه حيات هر حكومتي است و نيروهاي پليس، اين وظيفه دشوار و سخت رادر جوامع برعهده دارند. يكي از تجهيزات نيروهاي پليسي جهت اجراي قانون و حفظ نظم در جامعه ، حمل و بكارگيري سلاح است. حال سوال اين است كه آيا مأموران مي توانند از سلاح به طور مطلق استفاده كنند( حتي اگر اين امر منجر به قتل يا صدمه به ديگران شود) يا خير؟ در همين راستا هدف اين تحقيق پاسخ دادن به اين سؤال و بررسي ابعاد مختلف قانون بكارگيري سلاح مي باشد. روش: روش انجام اين پژوهش، كتابخانه اي است و مطالب آن به وسيله فيش برداري علمي جمع آوري شده اند و تنظيم آنها به شيوه توصيفي و تحليلي صورت گرفته است. يافته ها و نتايج: از نتايج مهم اين تحقيق آن است كه مأموران مسلح، در استفاده از سلاح و بكارگيري آن نمي توانند به صورت مطلق عمل كنند و با محدوديت هايي همراه هستند و يكي از اين محدوديت ها همين قانون بكارگيري سلاح ميباشد كه براي تيراندازي قانوني، شرايطي معين كرده و مأموران بايد از آنها تبعيت كنند و در غير اين صورت ، تيراندازي آنها غيرقانوني است. در ادامه به بررسي شرايط تيراندازي در قانون بكارگيري سلاح و بيان مباني نظري، فقهي و حقوقي آن پرداخته شد و پس ازآن ، به ذكر نقاط قوت و ضعف اين قانون اشاره گرديد و در پايان ، پيشنهادهايي نيز مطرح شد. از قبيل؛ در اين قانون، لازم است اصلاحاتي صورت گيرد تا اين قانون ، هم در برگيرنده امنيت حداكثري حقوقي و منافع مادي و معنوي شهروندان باشد و هم افزايش دهنده اقتدار نيروهاي پليسي و هم تثبيت كننده قدرت اجرايي خود در محاكم قضايي باشد. همچنين ، در اين قانون به صورت كلي، مواردي را براي جبران خسارت مادي و معنوي مأمورين ،پيش بيني شده است ولي در اين زمينه ، در بيشتر حالات كمكي به مأموران نشده است. لذا مي توان با تدوين آيين نامه ها و دستور العمل هاي مناسب، اين نقص را برطرف كرد

73205