240 پ

كارشناسي ارشد

روانشناسي

دانشگاه پيام نور گرمسار

1400

دكتر منصوره نيكوگفتار

هدف از پژوهش حاضر، اثربخشي طرح واره درماني بر كاهش تعارضات زناشويي، تغيير باورهاي ناكارآمد و افزايش تاب آوري زنان متاهل داراي اختلاف زناشويي مراجعه كننده به مراكز مشاوره شهر تهران بود. دكتر جفري يانگ در دهه هاي 1980 و 1990 طرحواره درماني را به عنوان گسترشي نوآورانه در مفاهيم سنتي و رويكرد درماني CBT تآسيس كرد.طرحواره درماني عناصري از مكاتب مختلف درماني مانند شناختي رفتاري، دلبستگي، گشتالت، درمان روانكاوانه و غيره را ادغام مي كند و تمركز آن بر درمان الگوهاي رفتاري ناكارآمد مزمن، فراگير و طولاني مدت است.طرح پژوهش از نوع طرح تحقيق نيمه تجربي با گروه كنترل همراه با پيش آزمون ، پس آزمون بود.براي انجام اين پژوهش حاضر، به منظور نمونه گيري، از بين 250 زن مرجعه كننده به مراكز مشاوره شهر تهران، تعداد 30 كه نمرات بالاتري در پرسشنامه اختلاف و تعارضات زناشويي كسب كرده و با ملاك هاي ورودي پژوهش همخواني داشته و تمايل به درمان داشته، انتخاب گرديدند. سپس اين تعداد به صورت در دسترس به گروههاي 15 نفره آزمايش و كنترل گمارده شدند. ابزار مورد استفاده شامل پرسشنامه‌هاي تعارضات زناشويي، پرسشنامه تاب‌آوري و پرسشنامه باورهاي ناكارآمد بود. در گروه آزمايش، درمان طرحواره بصورت گروهي و در قالب 7 جلسه 90 دقيقه اي برگزار شد اما گروه كنترل هيچ مداخله اي دريافت ننمود. براي تحليل داده هاي اين پژوهش، از تحليل كواريانس(مانكوا) استفاده شد. نتايج نشان داد طرحواره درماني به طور معناداري موجب كاهش تعارضات زناشويي زنان و ابعاد آن (به جز كاهش رابطه جنسي)، تغيير باورهاي ناكارآمد و افزايش ميزان تاب آوري و مولفه هاي آن در مرحله پس آزمون شده است. بنابراين در اين مطالعه چنين نتيجه‌گيري مي شود اين رويكرد درماني، جهت بهبود و كاهش تعارضات زناشويي، و تغيير نگرش هاي ناكارامد و ارتقاء تاب‌آوري زنان داراي اختلاف زناشويي گزينه درماني مناسبي مي باشد، حال آنكه افزايش مهارتهاي ارتباطي و اصلاح طرحواره هاي ناسازگار در اين گروه از افراد، نيازمند برنامه هاي درماني جداگانه و مفصل تري مي باشد

72826