BF247

ارشد

روانشناسي گرايش: روانشناسي باليني كودك و نوجوان

پيام نور بوشهر

پاييز 1401

1401/10/24

خيلي خوب

106ص

محمدي يوسف نژاد،دكتر يونس

پولادي ريشهري ،دكتر علي

90-99ص

طرحواره درماني، سازش يافتگي، تمركز، خودكارآمدي

هدف اصلي اين پژوهش بررسي اثربخشي طرحواره درماني بر سازش يافتگي، تمركز و خودكارآمدي در كودكان بد سرپرست شهر بوشهر مي باشد. روش پژوهش نيمه تجربي با گروه آزمايش و گروه كنترل و با پيش آزمون-پس آزمون مي باشد جامعه آماري اين كليه كودكان بدسرپرست شهر بوشهر مي باشد. براي تعيين حجم نمونه از روش نمونه گيري هدفمند و در دسترس استفاده شد و تعداد 31كودك انتخاب و در دو گروه آزمايش ( 15نفر) و كنترل (15نفر) قرار گرفتند. براي گردآوري اطلاعات از پرسشنامه سازش يافتگي سينها و سينگ ( ،)1995پرسشنامه مهارت تمركز سواري و اور كي ( )1394و پرسشنامه خودكارآمدي عمومي شرر و همكاران ( )1982استفاده گرديد. براي اجراي پژوهش از پروتكل آموزشي طرحواره درماني يانگ ( )1999استفاده گرديد. طرحواره درماني مذكور در 11جلسه 61-45 دقيقه اي اجرا شد. از تحليل كوورايانس براي آزمون فرضيه هاي تحقيق استفاده شد. تمامي اين دادهها به وسيله نرم افزار تحليل آماري SPSSمورد تحليل قرار گرفت. يافته هاي اين پژوهش نشان داد كه طرحواره درماني بر سازش يافتگي كودكان بد سرپرست شهر بوشهر تاثير معناداري دارد ( .)P>15/1طرحواره درماني بر تمركز كودكان بد سرپرست شهر بوشهر تاثير معناداري دارد ( .)P>15/1طرحواره درماني بر خودكارآمدي كودكان بد سرپرست شهر بوشهر تاثير معناداري دارد ( .)P>15/1بر اساس اين يافته هاي مي توان نتيجه گرفت كه طرحواره درماني باعث بهبود سازش يافتگي، تمركز و خودكارآمدي كودكان بد سرپرست شهر بوشهر مي گردد

فصل اول كليات پژوهش ،فصل دوم مباني نظري و پيشينه تجربي ،فصل سوم روش پژوهش ،فصل چهارم تجزيه و تحليل دادهها ،فصل پنجم بحث و نتيجه گيري

72596