ارزيابي اثرات زيست محيطي مترو تهران

eva‎luation the Impact of Metro on Air quality (case of Tehran)

ارشد

اقتصاد

تهران غرب

1392

58ص

خداداد كاشي،فرهاد

موسوي جهرمي،يگانه

52-54ص

غرب

با توجه به اينكه رشد اقتصادي هدف محوري تمامي كشورهاي جهان بوده و مي باشد و همچنين نظر به اينكه عملكرد دولت ها بر مبناي رشد اقتصادي در دوره تصدي آنها ارزيابي مي شود بنابراين جهان چندين دهه است كه شاهد تلاش كشورها براي افزايش توليد محصولات و افزايش رشد اقتصادي است. چنين رويه اي منجر به آن شده است كه كشورها در برداشت از منابع محيطي رقابت كنند كه نتيجه آن تخريب محيط زيست و تغييرات اقليمي و بروز سيل و خشكسالي است كه در حال حاضر شاهد آن مي باشيم. با توجه به مشكلات فوق و همچنين محدوديت منابع محيط زيست،در صورت ادامه چنين رويه اي نه تنها كره زمين محل مناسبي براي زيست انسان و ساير موجودات نمي تواند باشد، بلكه تداوم رشد و توسعه ممكن نخواهد بود. توسعه پايدار مفهومي است كه براي جلوگيري از تخريب محيط زيست و ايجاد توازن بين رشد اقتصادي و پويايي محيط زيست و منابع موجود در آن مطرح شده است. سران كشورهاي جهان در نشست هاي مجمع عمومي سازمان ملل و يا نشست هاي ديگري مثل كيوتو و ريو براي مبارزه با تغييرات اقليمي و تداوم توسعه پايدار متعهد شده اند كه بطور موثر اقدام كنند. يكي از معضلات فعلي محيط زيست،آلودگي هواي شهر هاي جهان مي باشد. در حال حاضر تعداد زيادي شهر در دنيا با جمعيتي بيش از 6 ميليون نفر تا 18 ميليون وجود دارد و حمل و نقل وجابه جايي اين افراد به عنوان يكي از منابع آلوده كننده هواي اين شهرها شناخته شده است. تهران نيز يكي از شهرهاي پر جمعيت و آلود دنيا مي باشد. با توجه به نقش اساسي منابع متحرك در آلودگي هواي شهر تهران ،توسعه سيستم حمل و نقل ريلي ،يك گزينه بهينه در جابجايي كالا و مسافر به نظر مي رسد. در اين پژوهش تلاش شد كه تاثير راه اندازي خطوط مترو در شهر تهران بر آلودگي هوا ارزيابي شود. براي اين منظور ضمن تدوين يك مدل رگرسيون كه متغير وابسته آن آلودگي هوا است تاثير عوامل مختلف همچون رشد اقتصادي، جمعيت و طول خطوط مترو بر انتشار منوكسيدكربن مطالعه شد. براي تخمين مدل از داده هاي سالهاي 1374 تا 1394 استفاده شد. متغير آلودگي زيست محيطي (منوكسيد كربن) به عنوان متغير وابسته و طول خط مترو، جمعيت ، رشد توليد ناخالص داخلي، مجذور رشد توليد ناخالص داخلي به عنوان متغير مستقل در نظر گرفته شده است. نتايج تحقيق دلالت بر آن دارد كه متغيرهاي جمعيت ، رشد اقتصاد ،مجذور رشد اقتصاد و مصرف بنزين اثر مثبت و طول خط مترو اثر منفي بر آلودگي هوا دارد. البته بايد اظهار داشت كه اثرتمامي متغيرهاي مدل بجز متغير رشد اقتصادي در سطح 0.05 معني دار است. متغير رشد توليد ناخالص داخلي، در سطح احتمال يا خطاي نوع اول 10% ،اثر مثبت و معني دار بر آلودگي هواي تهران دارد. از آنجا كه علامت متغير رشد توليد ناخالص داخلي مثبت مي باشد، نتيجه مي گيريم كه فرضيه كوزنتس مبني بر وجود رابطه U معكوس بين رشد اقتصادي و آلودگي هوا مورد تائيد قرار نمي گيرد.

1402/02/12

71999