چكيده
هدف پژوهش حاضر بررسي رابطه كمالگرايي و تنظيم هيجان با اضطراب مدرسه دانشآموزان بود. روش پژوهش توصيفي از نوع همبستگي بود. جامعه آماري پژوهش كليه دانشآموزان مقطع متوسطه دوم(كلاس دهم) به تعداد 2800 نفر بودندكه در ناحيه 7 شهر مشهد در سال تحصيلي 1400 مشغول به تحصيل بودند و حجم نمونه نيز 338 نفر انتخاب شد و با توجه به شرايط كرونا از روش نمونهگيري در دسترس استفاده شد. ابزار پژوهش پرسشنامه كمالگرايي فراست و همكاران (1990)، پرسشنامه تنظيم هيجان گراس و جان (2003)، پرسشنامه اضطراب مدرسه فيليپس (1987) بود و دادهها با استفاده از روش تحليل همبستگي پيرسون و رگرسيون گامبهگام مورد تحليل قرار گرفت. نتايج پژوهش نشانداد كه «كمالگرايي» و «تنظيم هيجان» با يكديگر 6/28 درصد از اضطراب مدرسه دانشآموزان را پيشبيني ميكنند. همچنين ميزان تغييرات مجذور R نشان ميدهد كه نقش مقياسهاي «كمالگرايي» در اين تبيين 27 درصد و نقش «تنظيم هيجان» 6/1 درصد است. بعلاوه خرده مقياسهاي كمالگرايي شامل «انتظارات والدين» 9/30 درصد و«انتقادگري والدين» 2/3 درصد در تبيين اضطراب مدرسه دانشآموزان نقش معنادار ايفا ميكنند. همچنين 2/24 درصد از اضطراب مدرسه توسط خرده مقياسهاي تنظيم هيجان تبيين ميشود. 2 خرده مقياس «ارزيابي مجدد» 2/14 درصد؛ «سركوبي» 10 درصد در اين تبيين نقش معنادار داشتند. پيشنهاد ميشودتأثيرروشهايدرمانيروانشناختيبررويتنظيمهيجانوكمالگراييواضطراب مدرسه دانشآموزانموردمطالعهقراربگيرد.
