چكيده
هدف پژوهش حاضر بررسي و تعيين اثربخشي درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر خود شفقت ورزي و اميد به زندگي در همسران مردان دچار سوء مصرف مواد در سال 1401 بود. با توجه به گردآوري داده ها تحقيق حاضر از نوع تحقيق شبه آزمايشي از نوع پيش آزمون - پس آزمون با گروه كنترل بود. جامعه آماري مورد نظر شامل كليه زنان داراي همسر معتاد بود. از بين جامعه پژوهش، تعداد 30 نفر از افرادي كه معيارهاي ورود به پژوهش را داشته اند، انتخاب و به صورت تصادفي در دو گروه آزمايش و كنترل ( هر كدام 15 نفر) گمارده شدند. به منظور جمع آوري داده ها، در اين پژوهش از پرسشنامه خود شفقت ورزي نف (2003) و اميد به زندگي اسنايدر و همكاران (1991) استفاده گرديد. يافته هاي پژوهش نشان داد كه اختلاف معناداري بين ميانگين نمرات خود شفقت ورزي و مولفه هاي آن (مهربانيبهخود، قضاوتدرموردخود، اشتراكاتانساني، انزوا و ذهن آگاهي) و اميد به زندگي و مولفه هاي آن(تفكرعاملي و تفكرراهبردي) در گروه ( آزمايش و كنترل) در پس آزمونوجود دارد، اين امر نشان مي دهد كه ميانگين نمرات خود شفقت ورزي و اميد به زندگي در گروه آزمايش بهتر از گروه كنترل بوده است (0.05>p).بنابراين از اين رو نتيجه گيري مي شود كه درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر افزايش خود شفقت ورزي و اميد به زندگي افراد تاثير دارد. پيشنهاد مي شود به منظور افزايش خود شفقت ورزي و اميد به زندگي در جامعه هاي مختلف با حجم نمونه متعدد از اين روش درماني استفاده شود.
كليد واژه ها :پذيرشوتعهد، خود شفقت ورزي، اميد به زندگي
