1086 پ

كارشناسي ارشد

مطالعات اجتماعي

دانشگاه پيام نور دامغان

1401

1401/7/20

دكترحسن رضا يوسفوند

موفقيت ورزشي به عنوان هدف اصلي ورزش ها هميشه مدنظر ورزشكاران، مربيان و پژوهشگران بوده است. هدف انجام پژوهش حاضر، تعيين سنجش و ارزيابي سبك زندگي ورزشكاران در موفقيت ورزشكاران د رميادين ورزشي بود. جامعه آمار شامل كليه ورزشكاران باشگاه هاي ورزشي شهرستان دره شهر كه در سال 1400-1401 به باشگا ه ها مراجعه كرده بودند. حجم نمونه براساس جدول مورگان و كوكران 104 نفر، به صورت نمونه گيري خوشه اي و در دسترس انتخاب شدند، ابزار گردآوري اطلاعات پرسشنامه سبك زندگيمحمدي تركماني و همكاران( 1397) و پرسشنامه موفقيت ورزشي انشل(1990) كه متغيرهاي پژوهش را اندازه گيري مي كردند. يافته هاي حاصل ضريب همبستگي فريدمن نشان داد كه ورزشكاران به ترتيب داراي سبك زندگي ( چشم انداز زندگي، سواد مالي، امورات فردي و مصرف مادي ) بودند. همچنين نتايج ضريب همبستگي پيرسون نشان دادند كه : بين مولفه چشم انداز زندگي و ميزان موفقيت ورزشي( 741/0 = r) ؛ بين مولفه سوادمالي و موفقيت ورزشي (631/ 0= r)؛ بين مولفه مصرف مادي و موفقيت ورزشي (580/0 = r)؛ و بين مولفه امورات فردي و موفقيت ورزشي ( 475/0= r ). رابطه مثبت معناداري در سطح كمتر از 05/0 ( 000/0 > p) وجود داشت. نتيجه از آنجائيكه گنجاندن ورزش در سبك زندگي افراد تا حد بالايي به سلامت افراد جامعه كمك خواهد كرد لذا پيشنهاد مي شود مسئولان و برنامه ريزان در جهت تقويت نقاط قوت و حذف نقاط ضعف در خصوص عوامل موثر سبك زندگي و گرايش افراد به ورزش و فعاليت هاي ورزشي كوشا باشند

70947