LP 66

كارشناسي ارشد

زبن و ادبيات فارسي

دانشگاه پيام نور مركز نجف آباد

1397

قانوني، حميدرضا

قصيده، مهمترين و پركاربردترين قالب شعري در سبك خراساني است كه اكثر شاعران آن دوره و بالاخص شاعران قرن ششم هجري در اين قالب به سرودن شعر پرداختهاند. جمالالدين عبدالرزاق اصفهاني از شاعران پرآوازه و قصيدهسرايان معروف قرن ششم است كه با خاقاني شرواني، ظهير فاريابي، انوري و رشيد و طواط مكاتبه و مشاعره كرده است. جمال الدين از استادان مسلم عصر خود است و در اقسام شعر به ويژه غزل و قصيده آثار گرانبهايي از خود به يادگار گذاشته است. در اين پژوهش كه در سه فصل تنظيم شده است، به شرح و تفسير سي قصيده دوم ديوان جمالالدين عبدالزاق اصفهاني پرداخته شده است. فصل اول اين پژوهش به بيان اهميت، سابقه، اهداف، سؤالات و فرضيههاي پژوهش و فصل دوم به معرفي ويژگيهاي شاعري وي پرداخته است. در فصل سوم شرح مختلف اعم از: واژگاني، موسيقيايي، بلاغي و مضمون ابيات، بررسي شده است. در شرح هر قصيده ابتدا موسيقي بيروني هر قصيده مورد واكاوي قرار گرفته، سپس به تحليل ابيات دشوار هر قصيده پرداخته شده است. اغلب قصايد وي در ستايش رجال آل ساعد است كه در اصفهان حكومت ميكردند. در قصيده سرايي از سبك عنصري و مسعود سعد و انوري پيروي كرده ولي سادگي و رواني سخنش از آنان بيشتر است. بنابر ويژگيهاي سبكي آن دوره كه كاربرد تمهيدات بلاغي نسبت به دورههاي بعد كمتر است لذا جمالالدين نيز از اين قاعده مستثني نيست و قصايد وي رواني و سادگي، قصايد ديگر شاعران اين دوره را دارد.

1401/09/09

70178