1074 پ

كارشناسي ارشد

برنامه‌ريزي درسي

دانشگاه پيام نور دامغان

1400

1401/2/27

208ص

دكتر حسين تربتي نژاد

در اين تحقيق رابطه بين هوش عاطفي و مهارت‌هاي اجتماعي با خودكارآمدي تحصيلي دانشجويان تحصيلات تكميلي دانشگاه پيام نور استان سمنان بررسي شد. پژوهش حاضر از نظر هدف كاربردي و از نظر روش تحقيق توصيفي و از نوع همبستگي محسوب مي‌گردد. جامعه آماري شامل كليه دانشجويان تحصيلات تكميلي دانشگاه پيام نور استان سمنان مي‌باشد كه تعداد آنها 545 نفر مي‌باشند. حجم نمونه باتوجه به جدول كرجسي و مورگان تعداد 225 نفر برآورد گرديد. در تحقيق حاضر به منظور انتخاب نمونه مناسب از روش نمونه‌گيري دردسترس استفاده شده است. روش جمع‌آوري داده‌ها نيز ميداني و كتابخانه‌اي و ابزار آن پرسشنامه‌هاي استاندارد است. براي سنجش متغير هوش عاطفي از پرسشنامه وانگ و لاو (2002) داراي 16 گويه، مهارت اجتماعي از پرسشنامه ايندربيتزن و فاستر (1992) با 39 پرسش و همچنين براي سنجش خودكارآمدي تحصيلي از پرسشنامه جينكز و مورگان (1999) با 30 پرسش استفاده شده است. جهت تجزيه و تحليل داده‌ها بر حسب فرضيه‌هاي اين پژوهش، از روش آمار توصيفي و آمار استنباطي، كه جهت آزمون فرضيه از نرم‌افزار SPSS استفاده شده است. نتايج نشان داد بين هوش عاطفي و مهارت‌هاي اجتماعي با خودكارآمدي تحصيلي دانشجويان تحصيلات تكميلي دانشگاه پيام نور استان سمنان رابطه معني‌داري وجود دارد. همچنين نتايج رگرسيون نشان داد با افزايش يك واحد هوش عاطفي و مهارت‌هاي اجتماعي نمره خودكارآمدي تحصيلي به ميزان 0.649 و 0.151 افزايش مي‌يابد. بنابراين مي‌توان گفت كه هوش عاطفي و مهارت‌هاي اجتماعي نقش معناداري در پيش بيني خودكارآمدي تحصيلي دارند و توان پيش بيني خودكارآمدي تحصيلي به ميزان 50 درصد را دارند.

69299