چكيده
روايت در معناي كليّ آن، دستاورد توضيح تسلسل كنشهاي آدميست. آنچه را در نوع خام و عاميانه داستان مينامند، امتداديست كه از يك زمان ابتدايي آغاز ميشود و سپس با گذر از مجموعهاي از وقايع به نقطهاي نزديك ميشود و در اين گذر، شخصيتها پرداخته ميشوند از اين روي بايد گفت كه روايت ذكر گام به-گام وقايع است. روايت ، اصطلاحي عام براي هرآنچه قصه، داستان يا حكايتي را نقل ميكند، بهكار ميرود.
در زبان انگليسي نيز »اصطلاح« به هر قسم روايتي كه داراي حادثه، شخصيت، نقل، گفتار و اعمال شخصيتها باشد، خواه نظم يا نثر اطلاق مي شود.سفرنامهها از مهمترين منابع تاريخي و مردم شناسي هستند كه ميتوانند آشكار كنندۀ تاريكيهاي دانش ما دربارهي فرهنگ و تاريخ يك ملت باشند. بسياري از پژوهشهاي فرهنگي درباره ي ايران عصر قاجار، توسط سياحان اروپايي در قالب سفرنامه نگاشته شده است. سفرنامههاي عصر قاجار به دليل ورود دانش نوين اروپايي و نگاه انتقادي سياحان به جامعهي ايران ، از جايگاه ويژهاي برخودار هستند. در اين پژوهش سعي شده عناصر داستاني كارنامه سفر چين ، تحليل شود. روش انجام پژوهش، توصيفي- تحليلي است. در برخي از بخشهاي داستان ديده ميشود كه در آن راوي با كساني كه در طول مسافرت با آنها روبرو ميشود و دربارهي موردي خاص به بحث و گفتگو ميپردازد كه دنياي نقل شده نام دارد. كنشگر ، كه همان ايفا كنندگان نقش در داستان هستند، در همه جاهاي داستان، قابل مشاهده هستند.
