PIR59

Characterization in the stories of Ali Moazeni and Moniro Ravanipour

ارشد

:زبان و ادبيات فارسي

پيام نور بوشهر

1399بهمن ماه

92ص

شريفي،محمد نادر

عباسي ،حجت

92-94ص

شخصيت پردازي، ادبيات،داستان، علي مؤذني، منيرو رواني پور

شخصيت پردازي، يكي از مولفههاي اصلي داستان به شمار ميآيد و قدرت هنري نويسنده در تكامل و پرورش هر چه بهتر آن در بطن داستان، ميتواند يكي از نقاط قوت و عامل جذب مخاطب باشد.علي موذني و منيرو رواني پور از نويسندگان ايران هستند كه با خلق آثاري، توانستند سبك و شيوه خاص خود را در زمينه آثاري كه مبتني بر شخصيت پردازي قوي و نشان دادن دغدغههاي ذهني و رواني آنها است،تثبيت كنند.روش تحقيق كه به صورت نظري -توصيفي و با هدف تبيين شخصيت پردازي در داستانهاي علي مؤذني و منيرو رواني پور انجام يافته است، بدين صورت است كه، در تحليل شخصيتهاي داستاني «علي مؤذني» و «منيرو رواني پور» نخست به ارائه كليات و تعاريفي در باب شخصيت پرداخته شده و پس از معرفي نويسندگان، آثار آنها از نظرگاه شخصيتهاي داستاني مورد تحليل و بررسي قرار گرفته است. در انتها نتايج به دست آمده در بوته مقايسه و نتيجهگيري نهاده شده است. از نتايج به دست آمده در اين پژوهش، در قسمت ساختاري ميتوان به استفاده نويسندگان از شخصيتهاي نمادين و پويا در جايگاه قهرمان رمان و همچنين پرداختن به زندگي شخصيتهاي نوعي از طبقه رزمندگان اشاره كرد كه در داستانهاي علي مؤذني مشاهده گرديد. ساير شخصيتهاي داستان اغلب قالبي و قراردادي هستند.رواني پور در سه داستان كوتاه، معتقد است كه زنان بايد براي ارتقاي سطح آگاهي خود بكوشند و تصويري ارزشمند، فعال، پويا و برابر با مردان از خود نشان دهند.يكي از يافتههاي اين تحقيق آن است كه،گونهگوني شيوه هاي مورد استفاده در شخصيت پردازي رو به كاستي است.با اين همه وصف زندگي اجتماعي شخصيت ها و به كارگيري سويه هاي ديگر شخصيت پردازي بيشتر در كانون توجه قرار گرفته است

فصل اول: كليات تحقيق ،فصل دوم: مفاهيم چارچوب نظري و سير تاريخي تحقيق ،فصل سوم: نقش شخصيتپردازي در داستانهاي ادبي ،فصل چهارم: تحليل شخصيت در داستان هاي موذني و رواني ،فصل پنجم: نتيجه گيري و پيشنهادها.

67978