PIR54

A Comparative Study of the Concept of Salvation from the Viewpoint of Rumi and Krishnamurti

ارشد

زبان و ادبيات فارسي

پيام نور بوشهر

تير1401

1401/4/22

خوب

110ص

جعفري د،كتر سياوش

شريفي ، دكتر محمد نادر

110-116ص

رستگاري، كريشنامورتي، مولان

شر همواره در پي يافتن هدفي والاتر از اين جهان بوده و هست. هدف از آفرينش انسان رسيدن به مقام سعادت و رستگاري و منتهاي رضايت عبد و معبود است. رستگاري هم دنيوي و هم اخروي است. وقتي انسان در اين دنيا از هر بدي و از هر نوع اسارت نفس خود را رها كند به سعادتمندي و رستگاري دنيوي رسيده و با خوب زيستن در تمامي ابعاد، در آخرت به رضايت و خشنودي خداوند كه همان رستگاري است مي رسد. وقتي بشر به دنبال هموار كردن مسير زندگي خود در جهت رسيدن به مقامي متعالي و والا باشد ميتواند به رهايي و رسيدن به رستگاري اميدوار باشد. بديهي است كه پيمودن چنين مسيري با سختيها و مشقات زيادي همراه هست ولي نتيجهاي شيرين به دنبال دارد كه همان آرامش بيپايان در اين دنيا و قرار گرفتن در جوار رحمت الهي در آن جهان ميباشد. مولانا جلالالدين بلخي عارفي است شريعتمدار كه در تمامي آثار خود در پي جستن اسرار حقيقت است و جيدو كريشنامورتي ميتوان گفت نمايندهي يك دوره از عرفان مدرن است كه تمام مدت 09سال زندگي خود را در پي كشف حقيقت و رستگاري گذرانده است. اين دو شخصيت هركدام در مورد رستگاري و راههاي رسيدن به آن ديدگاهي دارند .مولانا عشق را عامل رهايي و رسيدن به رستگاري ميداند. همچنين وارستگي و رهايي از نفس و حصار تن، آگاه شدن و تسليم و تواضع و دوري از خودنمايي موارد ديگري هستند كه مولانا در اين امر به آن پرداخته است. از طرف ديگر كريشنامورتي نيز توجه و آگاه بودن به همهي مسائل، همينطور عشق ورزيدن به همهي موجودات و مهربان بودن و خودشناسي را سبب رهايي دروني و بيروني انسان براي رسيدن به رستگاري و فارغ شدن از هر درد و رنج ميداند

فصل اول كليات ،فصل دوم تعاريف و مفاهيم ،فصل سوم بررسي رستگاري در آثار كريشنا مورتي و مولانا ،فصل چهارم بررسي تطبيقي رستگاري در نگاه كريشنامورتي و مولانا، فصل پنجم نتيجه گيري

67962