چكيده
اوتيسم نوعي اختلال رشدي عصبي با اجزاي ژنتيكي پيچيده است كه تحت تاثير محيط قرار دارد.نقص در مهارتهاي ارتباطي و محدوديت در علايق و رفتار هاي تكراري در اوايل دوره هاي رشد كودك داراي اوتيسم و در زمان شكل گيري شيوه فرزندپروري والدين ظاهر مي گردند. در حالي كه والدين اين مشكلات را ايجاد ننموده اند و مسئول آنها نيستند، اما نقص در روابط اجتماعي و تعامل والدين با كودك مي تواند داراي اثر متقابل بر كودك و باعث ايجاد موانعي در فرايند رشد گردد. علاوه بر اين كودكان داراي اختلال طيف اتيسم مستعد اختلالات همراهي مانند اضطراب ،فوبيا، افسردگي هستند كه ميتواند بر روابط والدين و كودك تاثير گذار باشد و به عنوان مزيدي بر علت ها بر بهزيستي عاطفي والدين و خانواده و رسيدن به اهداف تاثير گذار باشد هدف از پژوهش حاضر اثربخشي آموزش فرزندپروري مثبت به مادران كودكان اوتيسم بر مشكلات رفتاري فرزندان مي باشد . جامعه مورد مطالعه در اين پژوهش شامل كليه مادران كودكان اوتيسم موسسه مهر، شهر ساري در سال 1399 مي-باشد. در اين طرح، متغير وابسته يعني مشكلات رفتاري كودكان اوتيسم قبل و پس از اجراي متغير مستقل يعني آموزش برنامه فرزندپروري مثبت بر مادران كودكان اوتيسم اندازه گيري شد. اين پژوهش از نوع نيمه آزمايشي با طرح پيش آزمون و پس آزمون با گروه كنترل است.نتايج نشان داد كه آموزش مهارت فرزندپروري به مادران كودكان اوتيسم به طور معناداري در ميزان اختلالات رفتاري كودكان اوتيسم مؤثر است. اين به گونه اي بوده كه آموزش مهارت فرزندپروري به مادران 80 درصد در تبيين ميزان اختلالات رفتاري اثرگذار بوده است. آموزش مهارت فرزندپروري به مادران تأثير معناداري در ميزان پرخاشگري كودكان اوتيسم دارد. نتايج نشان خواهد داد كه آموزش مهارت فرزندپروري در سطح 4/82 تبيين كننده كاهش پرخاشگري كودكان اوتيسم است. پرخاشگري نيازمند كنترل و هدايت مناسب تربيتي است كه اين امر از طريق خانواده بهتر قابل اعمال است. اين كه مادران بدانند چطور فعاليت هاي هيجاني فرزندان را كنترل و هدايت كنند تأثير بسزايي در تربيت مناسب و توان بخشي بهتر اين كودكان خواهد داشت.
