1401 ن7ز8 0101پ BF

كارشناسي ارشد

روانشناسي عمومي

آمل

1398-1401

1401/01/06

بسيارخوب

رجبعلي محمدزاده

پژوهش حاضر باهدف نقش معناي شخصي، احساس تنهايي و سبكهاي حل تعارض در پيشبيني اضطراب مرگ در سالمندان مقيم سراي سالمندي شهر تهران انجام شد. روش پژوهش از نظر هدف، كاربردي و از نظر روش اجرا، توصيفي و از نوع مطالعات همبستگي بود. جامعه آماري را كليه سالمندان مقيم در مراكز نگهداري از سالمندان شبانهروزي منطقه 8 شهر تهران در پائيز سال 1400 تشكيل دادند، كه به منظور انتخاب نمونه آماري، به ازاي هر متغير مستقل تعداد 50 نفر انتخاب شدند و با توجه به اينكه پژوهش حاضر داراي 3 متغير مستقل مي-باشد، در مجموع تعداد 150 نفر با استفاده از روش نمونهگيري خوشهاي مرحلهاي انتخاب شدند. ابزارهاي گردآوري اطلاعات شامل نيمرخ معناداري زندگي شخص وانگ (1988)، پرسشنامه احساس تنهايي اجتماعي ـ عاطفي بزرگسالان (2004)، پرسشنامه سبكهاي حل تعارض رحيم (1II-ROCI) و پرسشنامه اضطراب مرگ تمپلر (DAS) بودند و به منظور تجزيه و تحليل دادهها از تحليل رگرسيون خطي چندگانه و آزمون ضريب همبستگي پيرسون با استفاده از نرمافزار SPSS نسخه 22 استفاده شد. نتايج نشان داد كه ضريب همبستگي چندگانه بين متغيرهاي پيشبين با ملاك 53/0 و ضريب تعيين تعديل شده 57/0 است. براساس نتايج، سبك حل تعارض يكپارچگي و معناي شخصي، پيشبينيكننده معناداري براي اضطراب مرگ در سالمندان مقيم سراي سالمندي بودند و به ترتيب با ضرايب بتا 25/0- و 24/0- اضطراب مرگ را پيشبيني كردهاند، همچنين، سبك-هاي حل تعارض مسلط، سبك ملزم شده و سبك اجتنابكننده و همچنين احساس تنهايي، به ترتيب با ضرايب بتا 17/0، 20/0، 31/0 و 66/0 اضطراب مرگ را به صورت مثبت پيشبيني كردهاند، ولي سبك حل تعارض مصالحه توان پيشبيني اضطراب مرگ را نداشته است. بنابراين، ميتوان با تقويت مفاهيم معناي شخصي و يادگيري سبكهاي حل تعارض در كاهش احساس تنهايي سالمندان نقش موثري ايفا كرد كه نتيجه آن كاهش اضطراب مرگ در آنان است.

1401/06/16

اشرف عبداله زادگان

67620