چكيده
يكي از مهمترين مراحل زندگي انسان، ازدواج است و از مسائل مهم ازدواج، سن مناسب براي اين امر است. سؤال اساسي در پژوهش حاضر اين است كه سن مناسب براي ازدواج چه سني است و آيا مي¬توان سن خاصي را براي همه افراد به عنوان حداقل سن ازدواج ذكر نمود.لزوم آمادگي و بلوغ جسماني و رشد قواي عقلاني افراد براي آغاز زندگي مشترك و اقدام به ازدواج تا حدي است كه بسياري از نظامهاي حقوقي جهان، حداقلي از سن را براي آغاز اين مرحله از زندگي، ضروري دانستهاند. نظام حقوقي ايران از ابتدا تاكنون درخصوص شرط حداقل سن براي اقدام به ازدواج، دستخوش تحولات متعددي شده و مقررات متنوعي را تجربه نموده است. در مقررات فعلي حقوق ايران، ازدواج پيش از سن 13 سال براي دختران و 15 سال براي پسران نيازمند رعايت شرايط اذن ولي، رعايت مصلحت و اجازه دادگاه دانسته شده است ليكن ازدواج در هيچ سني ممنوع اعلام نشده است. ريشه اين عدم ممنوعيت را بايد در نظرات فقها مبني بر جواز نكاح صغير توسط ولي جستجو نمود. درعينحال هم چنان در مقررات نظام حقوقي ايران تعارضاتي مابين سن بلوغ قانوني، سن قابليت صحي براي ازدواج و سن رشد ديده ميشود كه نيازمند نگرش جامع قانونگذار در جهت رفع اين ابهامات و پرهيز از اصلاح جزئي نگرانه قوانين است.
