پ.ت.2429

The effect of 3 exercise training methods (MIT, HIT, HIIT) on PDGF-B and FGF-2 genes expression in subcutaneous adipose tissue of male Wistar rats

كارشناسي ارشد

فيزيولوژي ورزشي- فيزيولوژي ورزشي كاربردي

پيام نور كرج

99

99/11/26

بسيار خوب

83ص.

قلي پور برزگر، مجيد

برزگري، علي

63-82

Intensity of exercise , PDGF-B , FGF-2, , Subcutaneous fat tissue , Male Wistar rat

پ استاد راهنما مركز كرج

مقدمه: با توجه به تأثير تمرينات ورزشي، به عنوان يك روش درماني نوين، در پيش گيري و درمان چاقي، هدف از تحقيق حاضر بررسي اثر سه شيوه تمريني بر بيان ژن PDGF-B و FGF-2، از جمله عوامل رگزايي، در بافت چربي زيرپوستي رت هاي نر ويستار بود. مواد و روش ها: 32 رت نر نژاد ويستار با ميانگين سني 2 ماه و وزن 33±237 گرم در محيطي كنترل شده نگهداري و به صورت تصادفي و مساوي (درهر گروه 8 رت) در 3 گروه تمريني هوازي با شدت متوسط، هوازي پر شدت، تناوبي پر شدت، و يك گروه كنترل تقسيم و در يك دوره تمريني 8 هفته اي، 5 جلسه در هفته، شركت داده شدند. تمرينات MIT شامل دويدن با 65 درصد VO2max به مدت 37 دقيقه و 5 دقيقه گرم كردن و 5 دقيقه سرد كردن، تمرينات HIT شامل 5 دقيقه گرم كردن و 5 دقيقه سرد كردن در ابتدا و انتهاي تمرين و دويدن به مدت 30 دقيقه(بدنه اصلي تمرين) با 65 درصد VO2max با سرعت 20 متر بر دقيقه و با شيب فزاينده نوارگردان و تمرينات HIIT در 4 وهله تناوبي، شامل 4 دقيقه دويدن شديد با 90 تا 100 درصد VO2max و چهار وهله تناوبي كم شدت به مدت 3 دقيقه با شدت 50 تا 60 درصد VO2max، جمعا به مدت 28 دقيقه همراه با 10 دقيقه گرم كردن در ابتدا هر جلسه تمرين بود. گروه كنترل در دوره 8 هفته اي تحقيق بدون انجام فعاليت ورزشي بودند. 24 ساعت پس از آخرين جلسه تمريني با 12 ساعت ناشتايي رت ها تشريح و بافت هاي چربي جهت انجام آزمايشات بعدي در منفي 80 درجه سانتي گراد نگهداري شدند. تجزيه و تحليل داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS ورژن 20 انجام شد. تجزيه و تحليل استنباطي داده ها از طريق روش تحليل واريانس يك طرفه و آزمون تعقيبي توكي در سطح معني داري α≤0/05 براي مقايسه ميانگين تغييرات در هر گروه با ساير گروه ها بود. يافته ها: بيان ژن PDGF-B طي دوره 8 هفته تمريني در هر سه گروه MIT، HIT، HIIT باعث افزايش معناداري در بيان ژن PDGF-B نسبت به گروه كنترل شد (همه 001/0 P=) كه در اين بين گروهاي HIT و HIIT تأثير بيشتري داشتند طوري كه اين افزايش نسبت به گروه MIT هم معنادار بود (هر دو 001/0 P=). بين گروهاي HIT و HIIT تفاوت معناداري مشاهده نشد (08/0 P=). از طرف ديگر، اگرچه انجام هر سه نوع روش تمريني MIT، HIT، HIIT باعث افزايش معناداري در بيان ژن FGF-2 نسبت به گروه كنترل شد (همه 001/0 P=)، ولي تأثير تمرينات HIT در افزايش بيان ژن FGF-2 به اندازه اي بود كه تفاوت آن با دو گروه MIT و HIIT هم معنادار بود (هر دو 001/0 P=). بين گروهاي MIT و HIIT تفاوت معناداري مشاهده نشد (09/0 P=). نتيجه گيري: نتايج اين پژوهش نشان داد كه اگرچه تمام گروه هاي تمريني MIT، HIT، HIIT باعث افزايش بيان ژن هاي PDGF-B و FGF-2 و در نتيجه افزايش ميزان رگزايي مي شوند ولي HIT و سپس HIIT مؤثرتر از MIT هستند كه يكي از دلايل مهم آن مي تواند تفاوت اين روش هاي تمريني در ميزان شدت تمرين و هيپوكسي ايجاد شده باشد.

1401/06/08

كشت كار، زهرا

67396