1068 پ

كارشناسي ارشد

برنامه ريزي درسي

دانشگاه پيام نور دامغان

1400

دكتر مهدي محمودي

آموزش مجازي به دليل مزايايي از قبيل انعطافپذيري زماني و مكاني، يكي از ابزارهاي مناسب براي آموزش كاركنان در سازمانها و محيط كار محسوب ميشود. اما، تحقق اين مزايا و استفاده بهينه از ظرفيتهاي آموزش مجازي مستلزم شناسايي و رفع موانع فراروي بكارگيري آن است. از اين رو پژوهش حاضر با هدف شناسايي و رتبهبندي موانع مدرسان در آموزش و بهسازي مجازي منابع انساني و با شيوه پيمايش انجام شده است. جامعه آماري پژوهش، كليه معلمان شهرستان دامغان ( 720نفر) در مقطع متوسطه و ( 350نفر ) در مقطع ابتدايي بود كه حداقل در يك دوره آموزش بصورت مجازي شركت كرده بودند و تعداد 430نفر از آنان (مرد و زن در هر دو مقطع) بعنوان نمونه بر اساس نمونهگيري تصادفي طبقهاي انتخاب شدند. ابزار پژوهش پرسشنامهاي محقق ساخته بود كه روايي آن توسط استاد راهنما، تاييد گرديد و پايايي آن با محاسبه آلفاي كرونباخ %0.93تاييد گرديد. دادههاي حاصل با استفاده از شاخصهاي آمار توصيفي (ميانگين، انحراف معيار) و آمار استنباطي (آزمون tتك نمونهاي و آزمون فريدمن) تجزيه و تحليل شدند. نتايج نشان دادند كه مهمترين موانع بكارگيري آموزش مجازي در آموزش و بهسازي منابع انساني در سطح مدرسان به ترتيب مربوط به موانع زيرساختي-فني با ميانگين رتبهاي ( ) 3/10و موانع آموزشي با ميانگين رتبهاي ( )2/39است. پيرو نتايج اين تحقيق، موانع اخلاقي و فرهنگي-اجتماعي براي بكارگيري آموزش مجازي در آموزش و بهسازي منابع انساني معلمان شهرستان دامغان از كمترين ميزان اولويت و اهميت برخوردارند. كاربردهاي يافتههاي اين تحقيق براي ارتقاي استفاده از آموزش مجازي در راستاي بهبود آموزش و توسعه منابع انساني نيز مورد بحث قرار گرفته است

67095